នាគដេក | ជូគឺលៀង (ខុងមីង) វគ្គ៣ ខែមករា 23, 2012
Posted by ភារម្យ in ចំនេះដឹងប្លែកៗ, ប្រវត្តិសាស្រ្ត, សម្តីអ្នកប្រាជ្ង.add a comment
សមិទ្ធផលផ្សេងទៀត
គិតដល់ត្រឹមពេលដែល ខុងមីងស្លាប់ ស្នាដៃថ្វីអំពី យុទ្ធសាស្រ្តទ័ព រចនាសម្ព័ន្ធទ័ព របស់គាត់ជាច្រើនត្រូវបានកំទេចចោល រឺបាត់បង់អស់។ the way of the general គឺជាស្នាដៃមួយក្នុងចំណោមស្នាដៃជាច្រើន ដែលបានរស់រានមានជីវិត រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។
មានពាក្យចចាមអារាមថា ខុងមីង ជាអ្នកបង្កើត កលយុទ្ធសាស្រ្តទាំង ៨ (Ba Xing) ដែលជាកលយុទ្ធ ធ្វើសង្រ្គាម ជាយុទ្ធសាស្រ្តទ័ព និង ជាការកលយុទ្ធ ដាក់ទ័ព។
មានរឿងផ្សេងៗទៀតដំណាលថា ខុងមីង គឺជាអ្នកមានទេព្យកោសល្យផ្នែកយន្តការ និង គណិតវិទ្យា។ គាត់បានបង្កើតស្នាដែលអាចបាញ់ចេញម្តងច្រើនគ្រាប់ នឹង រទេះគោយន្ត (រទេះកង់បួន បូកគោមួយ) សំរាប់ដឹកជញ្ជូនគ្រាប់ធញ្ញជាតិ។
ភាពច្នៃប្រឌិតដែលមានប្រយោជន៏ជាច្រើន អាចរកអានបានក្នុង សៀវភៅ Romance of three kingdoms សៀវភៅប្រលោមលោក ប្រវត្តិសាស្រ្តដ៏អស្ចារ្យនាសវ ទី១៤ ហើយដែលខុងមីងគឺជាតួរអង្គសំខាន់ម្នាក់ក្នុង ប្រលោមលោកនេះផងដែរ។
ក៏ដូចជាអ្វីដែល ណែនាំខាងលើនេះ ព្រឹត្តិការណ៏ដែលកើតឡើងខ្លះក្នុងសៀវភៅប្រលោមលោកនោះ ត្រូវបានគេយកទៅសំដែងក្នុងល្ខោនចិន ហើយ ក្នុងការសំដែង ខុងមីងជាទូទៅត្រូវបានគេពណ៌មានថា ជាតួអង្គល្អម្នាក់ដែលតែងតែ វាយប្រឆាំងនឹង សភាវះបិសាច។
ល្ខោនទាំងនោះក៏បរិយាយផងដែរ នូវ យុទ្ធសិល្ប៏ លទិ្ធតាវ ដែលបញ្ចេញនូវ មន្តវិជ្ជាសិល្ប៏បង្កើត ទំរង់ ធម្មជាតិដ៏អសច្ចារ្យ ដែលអាចបញ្ជាខ្យល់ ហើយទោះទាយអនាគត។ សមត្តភាពខុងមីង មានមូលដ្ឋានធំធេង ចំណេះដឹងដ៏មានទំនុកចិត្តលើយុទ្ធសាស្រ្តទ័ព វិស្វកម្មយន្តការ គណិតវិទ្យា ភូគព្ពសាស្រ្ត តារាសាស្រ្ត ទស្សនះវិទ្យា។
វគ្គបន្តរខ្ញុំនឹងរៀបរាប់នូវសមិទ្ធផលដទៃទៀតដែលមិនទាក់ទងនឹង យោធា សូមរង់ចាំអាន!
សូមអាន : នាគដេក | ជូគឺលៀង (ខុងមីង) វគ្គ២
ផ្ទះខ្ញុំដូចជាស្ងប់ស្ងាត់ណាស់! ខែមករា 22, 2012
Posted by ភារម្យ in ពីនេះពីនោះ, ព័ត៌មាន, អំពីភារម្យ.2 comments
បែកគ្នាយូរហើយបងប្អូនអ្នកភូមិ មិនសូវបានមកអឺតភូមិសោះ ក៏ដោយសារ រវល់! មិនដឹងថា តើភូមិយើងមានការអភិវឌ្ឍន៏ឈានដល់កំរិតណាហើយទេ! មានមាន់ថ្មី ច្រើន? ហើយមាន់ចាស់ហ្នឹងក៏មិនដឹង ជាយ៉ាងមិចយ៉ាងម៉ាហើយទេ! អភ័យទោស និយាយមាន់ៗ ហិហិហិ និយាយទៅដូចលំបាកតិចដែរ ខ្ញុំ ចង់មករស់នៅប្រកបរបរទទួលទាន នៅភូមិវិញណាស់ តែការងារ នឹង រៀនសូត្រពិតជាមិនផ្តល់ឱកាស អោយខ្ញុំសោះ!
ការងារ បច្ចុប្បន្ននៅតែមានភាពរវល់ដដែល តែនិយាយដោយត្រង់ រវល់តែស្រាកស្រានចិត្ត មានន័យថា មិនសូវមានសំពាធដូចមុន ក៏ប៉ុន្តែនៅតែឆ្លៀតមកទីនេះមិនបាន ម្យ៉ាងដោយសារ ខាងក្រុមហ៊ុនគាត់ធ្វើការកាត់ផ្តាច់ប្រព័ន្ធអ៊ីនធើណេត និង មិនបើកអោយប្រើនូវយូអេសប៊ីទៀតទេ។
បែរមកការសិក្សា គិតមកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំរៀនដល់ឆ្នាំទី៤ហើយ ជាឆ្នាំចុងក្រោយ នៃការបញ្ចប់បរិញ្ញាប័ត្ររបស់ខ្ញុំ មានការរវល់ណារៀន ណាប្រលងគ្រប់មុខ។ ថ្មីៗនេះទើបតែប្រលងចប់ពាក់កណ្តាលឆមាស មិនយូរទេ ការវល់ជាងហ្នឹងនឹងកើតមានហើយ។
សរុបមកវិញ មួយរយៈនេះ ផ្ទះខ្ញុំពិតថាបិទទ្វាស្ងប់ស្ងាត់ លែងរវល់នឹងពិភពលោកខាងក្រៅ តែខ្ញុំនៅតែឆ្លៀតមកលេងទីនេះវិញ ទោះមិនញឹកញាប់ក៏ម្តងម្កាលដែរ។ ការងារ នឹង ការសិក្សា គឺជាឱបសគ្គចំបងសំរាប់ខ្ញុំ តែបើអោយជ្រើសរើស នៅតែយកការសិក្សា និងការងារ ហិហិហិ! អគុណ!
ពេលដែលត្រូវបែក T_T ខែធ្នូ 17, 2011
Posted by ភារម្យ in តន្ដ្រី.5 comments
ហាក់ដូចជាប្រវិត្តស្នេហាមួយដែរ អ្នកនិពន្ធបានព៌ណនា ពីរឿងរ៉ាវស្នេហាប្រកាន់វណ្ណះមួយ ស្តីអំពីគូស្នេហា១គូ ដែលផ្តើមពីការស្គាល់គ្នា និងក្រោយការដើរលេងជាមួយគ្នា រហូតដល់មានចិត្តប្រតិព័ទ្ធគ្នា ក្លាយជាស្នេហាស្មោះសរ ដោយស្នេហានេះលាក់ទុកនូវ អនុស្សាវរីយ៏រយពាន់រាប់មិនអស់។ តែដោយ វណ្ណះសង្គមជាឧបសគ្គ រារាំងស្នេហាមួយដួងនេះ ប្រុសកូនអ្នកក្រីក្រ ខាងនារីកូនអ្នកមាន ជាចុងក្រោយគឺមានតែពាក្យថា បែកគ្នា បែកគ្នាក៏ដើម្បីអនាគតរបស់ខាងនារីដែរ នេះហើយទឹកចិត្តមនុស្សប្រុស……
រីករាយសណ្តាប់បទ ពេលដែលត្រូវបែក
សូមចុចទីនេះដើម្បីស្តាប់ :
ខាងក្រោមនេះជាអត្តបទចំរៀង
កាលដើមចាប់ពីយើងបានស្គាល់គ្នា ពុំងាមិនទាន់មានចិត្តស្នេហា តែនេត្រាពួកយើងទាំងទ្វេដិតដាមក្នុងក្តីស្រម៉ៃ នឹករូបស្រីគ្រប់វេលា
ដើរលេងចងក្រងនូវអនុស្សា ឥតមានប្រេះឆាយើងទាំងពីរប្រាណ ធ្វើអោយបងនឹងស្រស់ភុំផានចាប់ចិត្ត ប្រតិព័ទ្ធស្នេហា អោយស្នេហាស្នេហ៏ស្មោះសរ
តែឥឡូវជាពេលយើងត្រូវបែកគ្នាព្រោះ រៀមរ៉ាមិនអាចឈោងចាប់ ស្រីបាន…
បងក្រីក្រឋានះមិនស្មើកល្យាណ រឿងប៉ុន្មានយើងត្រូវឆ្លើយថា បែកគ្នា ដើម្បីអូនមានភ័ពវេសនា ក្នុងអនាគតត្រចង់ នេះជាកម្មរបស់បង
នៅពេលដែលមិត្តខ្ញុំ ក្លាយជាមនុស្សផ្សេង ខែវិច្ឆិកា 29, 2011
Posted by ភារម្យ in ពីនេះពីនោះ, អំពីភារម្យ.6 comments
“សែងសូរិយាគង់មានពេលអាប់ ចន្ទក្នុងពេលរាត្រី គង់មាន ខ្នើត រនោច ឯគង្គា គង់មានឡើងហោច ដូចជិវិតមនុស្សលោក គង់មានប្រែប្រួល” សំដីមួយប្រយោគនេះ វាហាក់កំពុងចាក់ស្រេះ ញ៉ាំញីក្នុងខួររបស់ខ្ញុំ អោយស្រម៉ៃ នឹកគិត ដល់មិត្តខ្ញុំម្នាក់ នៅស្រុកកំណើត។ ទើបជួបវាប៉ុន្មានខែថ្មីៗនេះទេ ខណះពេលជួបវា មនសិការខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងថា ពេលនេះ “សំលាញ់ឯង ក្លាយជាមនុស្សថ្មីម្នាក់ផ្សេងហើយ!”
ចេញពីជនបទដាច់ស្រយាល មួយ វានឹងខ្ញុំអាចថាបានជាមិត្តជិតស្និទ្ន ឆ្នាំមុនវា គឺជាមនុស្សស្លូតបូត រម្យទម ពូកែអៀន ជាពិសេសនៅខាងមុខស្រីៗ តែឥឡូវ កាំរទេះខាងក្រោមវិលឡើងលើហើយ វាប្រែប្រួលជាមនុស្សម្នាក់ដែលហ៊ាន ដៃដល់។ កុំថាឡើយរូបរាង អាកប្បកិរិយា សូម្បីចិត្តគំនិតក៏ប្រែប្រួលដែរ គំនិតដែលធ្លាប់សរថ្លា ដូចក្រដាស តែក្រដាសនេះ បានប្រែក្លាយជា ក្រដាសដែលដិតដាមដោយ ទឹកខ្មៅលុបយ៉ាងណាក៏មិនជ្រះ។
មិនបន្ទោសនណាទេ ដែលវាប្រែក្លាយជាយ៉ាងនេះ ប្រហែលមកពីមនុស្សក្នុងសង្គមមួយនេះ បង្រៀនវា អោយចេះ លោភលន់ចង់បាន នឹង ច្រណែនឈ្នានីស ក៏ប្រហែលមនុស្សក្នុងសង្គមនេះ បង្រៀនវាអោយចេះ ក្លាហានជ្រុល ចេះស្រវឹង ងប់ងល់ ផុងខ្លួនក្នុងអបាយមុខ គ្រប់គ្រង់ខ្លូនឯងលេងបាន ហើយមើលទៅ។
ខ្ញុំសំឡឹងមើលវា ដោយក្រសែភ្នែកធម្មតា មិនបញ្ចេញអោយវាដឹងថា ខ្ញុំមានអារម្មណ៏ខុសប្លែកលើវានោះទេ ចរិកកំណើតរបស់ខ្ញុំ ប្រហែលជាបែបនេះហើយមើលទៅ ទទួលអារម្មណ៏ តែពិបាកនឹងហាស្តី បញ្ចេញអោយវាដឹងខ្លួន ចេះតែមានគំនិតលិចឡើង ក្នុងខួរថា បើទោះនិយាយប្រាប់វា ក៏វាគ្មាន បានស្អីមកវិញដែរ ហើយ ក៏មិនអាចអោយវាក្លាយជាមនុស្សដូចដើមបានដែរ និយាយប្រាប់វា នាំតែបែកកញ្ចក់មិត្តភាព។
គ្រាន់តែចង់បញ្ជាក់ថា ភាពកក់ក្តៅនៃមិត្តភាពរបស់យើង វាបានបែកខ្ទេចខ្ទី ដូចអំបែងកញ្ចក់ តាំងពីសំលាញ់ប្រែទៅជាមនុស្សផ្សេងម្នាក់ទៀត ប្រែទៅជាមនុស្សដែលគ្នាពុំដែលបានស្គាល់ ហើយក៏ពុំចង់ស្គាល់!
ដំណើរកំសាន្ត សៀមរាប ថ្ងៃ ៩ ដល់ ១២ វិច្ចិការ ២០១១ (វគ្គ២) ខែវិច្ឆិកា 22, 2011
Posted by ភារម្យ in ទេសចរណ៍, ប្រវត្តិខ្ញុំ, អំពីភារម្យ.9 comments
ព្រឹកថ្ងៃ ១០ វិច្ចិការ : ព្រឹកព្រលឹមបន្ទាប់ពី ញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក នៅភោជនីដ្ឋាន សេរីរដ្ឋរួចមក ខ្ញុំ ឧត្តម អេណា បងសេង និង ឡង់ឌីបានជួលតុកតុក មួយដើម្បីដើរកំសាន្ត។ តុកតុកចាប់ផ្តើមធ្វើរដំណើរ ឆ្លងកាត់ក្រុងសៀមរាប ឆ្ពោះទៅទឹកដីប្រសាទបុរាណខ្មែរ សូមបញ្ជាក់ថា អង្គរតូច បានយ័ន ពួកយើងពុំបានចូលទស្សនាទេ ដោយហេតុថា ធ្លាប់ទស្សនារួចមកហើយ។ តុកតុក ក៏ រសាត់ខ្លួនហួស រួចចូលដល់ ប្រសាទបាពួន (ប្រាសាទបាពួន ជាប្រភេទប្រាសាទភ្នំ មានកំពស់ខ្ពស់) មូលហេតុដែលពួកយើងចង់ទៅទន្សនាប្រាសាទនេះ ពីព្រោះថាប្រាសាទនេះទើបតែជួសជុលហើយ នឹងសម្ភោពអោយប្រើប្រាស់ពីសំណាក់ ព្រះចៅក្រុងកម្ពុជា និងនាយករដ្ឋមន្រ្តីបារាំង។ ក្រោយពីទស្សនាទីនេះរួចមក ពួកយើងក៏ បានដើរកាត់ ទីព្រលានជល់ដំរី ទស្សនានៅទីនេះ រួចបន្តរដំណើរដោយតុកតុក មកញ៉ាំនំបញ្ចុកនៅតំបន់មួយ (ភ្លេចឈ្មោះ) នំបញ្ចុកនេះ ជាអាហារថ្ងៃត្រង់របស់ពួកយើង ឧត្តមញ៉ាំអស់ពីចានឯណោះ ហិហិហិ ចំណែកខ្ញុំ ឡង់ឌី មួយចានកន្លះ។ មកដល់ផ្ទះសំណាក់វិញ ម៉ោងប្រមាន៣ ឡង់ឌីនិង ឧត្តម សំរាក ឯខ្ញុំអង្គុយធ្វើការ ព្រោះ ទើបទទួលបានអ៊ីម៉េលការងារក្រុមហ៊ុមផ្ងើរអោយ។ ល្ងាច បងបឿន និង បងភីន បក្សពួកផ្កាយមកដល់ ជុំគ្នា ពួកយើងទៅញាំបុហ្វេ សាច់អាំងនៅ ភោជនីដ្ឋានមួយ ម្នាក់តំលៃ ៤ដុល្លា (ថោកគួរសម ញ៉ាំចង់ប្រេះពោះ)។
ថ្ងៃទី ១១ ឈានមកដល់ (ថ្ងៃពិសេស ១១ ១១ ១១) បន្ទាប់ញ៉ាំអាហារពេលព្រឹករួចមក ពួកយើងបានជួលរថយន្តមួយគ្រឿង ដើម្បីធ្វើដំណើរទៅកាន់ដែនត្រជាក់ ភ្នំគូលេន បងចននី ម្ចាស់ប្លុកខេមរះបក្សី ក៏មានវត្តមាននៅទីនោះដែរ។ តាមដងផ្លូវមើលឃើញថា មានចំណុចខ្លះ បែកភក់ រអិល បង្ករការលំបាក ដល់រថយន្តធ្វើដំនើរ តែទីបំផុតនៅ បានមកដល់ រមណីដ្ឋាននេះដដែល។ ជញ្ជូន របស់ញ៉ាំ ចូលតូប រួចបរិភោគអាហារថ្ងៃត្រង់រួចមក ខ្ញុំនឹងមិត្តភ័ក្រ្តមួយចំនួនទៀត បានទៅលេងទឹកជ្រោះភ្នំគូលេន ធម្មជាតិខៀវស្រង៉ាត់ ទឹកធ្លាក់ដ៏ស្រស់ស្អាត ទឹកធ្លាក់ដ៏ត្រជាក់ត្រជុំ ថ្លាឈ្វេង ញ៉ាំងអារម្មណ៏ ពួកយើងមិនចង់ឃ្លាតចាកពីទីនេះ។ ម៉ោងប្រមាណ ៣ ពួកយើងបានចាកចេញពីទីនេះ រួចឆ្លងកាត់ រមណីដ្ឋានមួយទៀត មានឈ្មោះថា លិង្គ១០០០ យើងគ្រាន់តែឈាងមើលបន្ទិចទេ ព្រោះយើងត្រូវទៅទស្សនាប្រាសាទមួយទៀត។ ចាកចេញពីទីនេះ យើងធ្វើដំណើរដល់ ប្រាសាទបន្ទាយស្រី ដែល ប្រសាទនេះល្បីរន្ទឺ ថា មានចំលាក់ក្បូក្បាច់ដ៏វិចិត្ត។ ដូចជាពាក្យគេនិយាយ ប្រសាទនេះ ពិតជាវិសេសវិសាលពិតប្រាកដ រហូតទប់សសើរមិនបាន បងប្អូនទាំងឡាយណាដែលបានទៅលេងខេត្តសៀមរាប កុំភ្លេចណាប្រាសាទមួយនេះ។ សូមបើកវង់ក្រចកពីប្រសាទនេះ បនិ្ចច យោងតាមប្រសាសបងចននី បានអោយដឹងថា ប្រាសាទនេះ កសាងប្រើពេលយូរជាងអង្គរតូចទៅទៀត មូលហេតុគឺដោយសារ ការរើសថ្ម (ថ្មភក់ពណ៌ផ្កាឈូក ពិបាកជីកគាស់រក) នឹងសម័យកាលនោះ ព្រះរាជាមានព្រះជន្ននៅក្មេងវស្សា ប្រទេសជាតិ ពុំសូវនឹងនរ។ បងប្អូនដឹងទេ ថ្ងៃ១១ ១១ ១១ ជាថ្ងៃដ៏ពិសេសសំរាប់ខ្ញុំព្រោះខ្ញុំបានទៅលេងភ្នំគូលេន និង ប្រាសាទបន្ទាយស្រី ជាលើកដំបូងក្នុងជីវិត។
មកដល់ទីរួមខេត្តសៀមរាបវិញ ពេលយប់ម៉ោង ខ្ទង់ ៦ ទៅ ៧ខ្ញុំ ឡង់ឌី និង ឧត្តម ទៅញ៉ាំមីឆានៅ ផាប់ស្រ្តីត រួចដើរមើល ផាប់ស្រ្តីត (សំបូរជនបរទេស) នឹង ទស្សនាផ្សារាត្រីដល់ម៉ោងជិត ៩ យើងទាំងបីទៅម៉ស្សាខ្លួន (ក៏ជាលើកទីមួយដែលខ្ញុំម៉ាស្សាដែរ) ប្រមាណ១ម៉ោងកន្លះ។
ព្រឹកថ្ងៃ ១២ វិច្ចិការ : ស្រស់ស្រូបអាហារពេលព្រឹករួច យើងពុំបានទៅទស្សនាកន្លែងផ្សេងទៀតទេ ទៅផ្ទះសំណាក់វិញ ចាំដល់ម៉ោងប្រមាណ១១កន្លះ បុហ្វាជូនពួកយើង ទីដាក់នៅ បេនឡានបុរីសៀងណាំ អេណាបងសេង មកដល់ យើងទាំង៤ ក៏ឡើងឡានក្រុងឆ្ពោះមកកាន់ ភ្នំពេញវិញ ម៉ោងប្រមាណ ១២ កន្លះ។
ដំណើរកំសាន្ត សៀមរាប ថ្ងៃ ៩ ដល់ ១២ វិច្ចិការ ២០១១ (វគ្គ១) ខែវិច្ឆិកា 14, 2011
Posted by ភារម្យ in ទេសចរណ៍, ប្រវត្តិខ្ញុំ, អំពីភារម្យ.9 comments
ផ្តើមពីកិច្ចប្រជុំ រវាងអ្នកក្លាហានទាំងឡាយ នាសម័យផឹកញ៉ាំ នៅគួងម៉ាន់ឡូវ បណ្តាអ្នកក្លាហានមួយចំនួន រួមទាំងរូបខ្ញុំផង បានមូលគំនិតគ្នា ជ្រើសរើសថ្ងៃមានសិរីសួស្តី ដើរលេងសៀមរាប។ ថ្ងៃទី៩ វិច្ចិការ ជាថ្ងៃបុណ្យឯករាជ្យជាតិកម្ពុជា ថ្ងៃទី១០ ទី១១ ក៏ជាថ្ងៃព្រះវាជពិធីបុណ្យអ៊ុំទូក បណ្តាមន្រ្តីរាជការ ជនស៊ីវិល បុគ្គលិកបំរើការងារតាម គ្រិះស្ថានឯកជន ក្រុមហ៊ុននានា កម្មករ កម្មការនី ត្រូវបានអនុញ្ញាអោយឈប់សំរាក សរុបប្រមាណជិត ៥ថ្ងៃ បូកបញ្ចូលទាំងថ្ងៃសៅរ៏ អាទិត្យផង។
ដោយហេតុតែភាពអំណោយផលនេះ ហើយ ទើប គំនិតផ្តួចផ្តើមដំណើរកំសាន្តបានលេចជារូបរៀងឡើង ហើយសំរេចបានជាលទ្ធផល ពោលគឺ ជា “ដំណើរកំសាន្តទៅកាន់ខេត្តសៀមរាប ថ្ងៃ ៩ ដល់ ១១ វិច្ចិការ ២០១១”។
បើរាប់ទាំងឧកាសនេះ វាគឺជាដំណើរកំសាន្ត ជាលើកទី៣ហើយ សំរាប់ខ្ញុំលើទឹកដីសៀមរាប ចំពេលដែល ទឹកជំនន់ចាប់ផ្តើមស្រកចុះអស់នាទឹកដីវិសេសមួយនេះ។
ថ្ងៃទី៩វិច្ចការ : ព្រឹកម៉ោង ៧ ខ្ញុំធ្វើដំណើរទៅកាន់ផ្ទះ ឧត្តម បន្ទាប់មក ក្មួយប្រុសឧត្តម ក៏ជូនពួកយើងមកបេនឡាន មេគង្គ ឆ្ងាយពីស្ពានជ្រោចង្វារ បន្ទិចដើម្បី ឡើងឡានក្រុង ទៅសៀមរាប។ មកដល់ទីនេះ ឡង់ឌី បានមកដល់មុនពួកខ្ញុំ រួចជាស្រេច សរុបគ្នាបាន ៣នាក់ ឆ្លៀតពេលមិនទាន់ម៉ោងឡានចេញ ពួកយើងទៅញ៉ាំអាហារពេលព្រឹក នៅ ហាងបាយ មួយក្បែនោះ (ម្ចាស់ហាងសង្ស័យ ជាតិយួន ព្រោះនិយាយខ្មែរអត់សូវច្បាស់) កំពុងញ៉ាំ អេណា នឹង បងសេងក៏មកដល់បេនឡាន យើងក៏ខលហៅពួកគាត់មកញ៉ាំអីជុំគ្នាមុនចេញដំណើរ។ ម៉ោង ៨កន្លះ មេគង្គ ក៏ចេញដំណើរឆ្ពោះទៅសៀមរាប។ សូមបើកវង់ក្រចក សរសើរមេគង្គបន្ទិច ឃើញថា ចេញដំណើរទៀងវេលា ឡានមានអនាម័យ មានបន្ទប់ទឹក មានមគ្គុទេស ណែនាំ នឹងអាហារសំរន់មួយចំនួន បើទោះ វាមានតំលៃថ្លៃជាងគេ ត្រឹម ១ដុល្លាកន្លះ (៦០០០៛)ក៏ដោយ។ ម៉ោងប្រមាណ ១២ យើងចុះញ៉ាំបាយនៅទីរួមខេត្តកំពង់ធំ រួចបន្តរដំណើរដល់ សៀមរាប អំឡុងម៉ោង ៣ជាង។ មកដល់ផ្ទះសំណាក់ (ខ្ញុំនឹង ឧត្តម គេងនៅផ្ទះសំណាក់ ឡង់ឌី ផ្ទះគាត់នៅសៀមរាប អេណា ផ្ទះគាត់នៅសៀមរាប) ពួកយើងទុកដាក់ របស់របរផ្សេងៗ រួចសំរាក បន្ទិច ។ ដល់ល្ងាច ឡង់ឌីមកយកពួកយើង ទៅលេង នៅ វាលដីទំនេរមួយ ដែលត្រូវបានគេហៅថា អង្គរឃ្យុងយូ ឧត្តមខលហៅបុហ្វា និង រដ្ឋា (មិត្តភ័ក្រ្តនៅសៀមរាប) ជួបជុំគ្នាញ៉ាំ អាហារតិចតួច រួចធ្វើដំណើរមកផ្ទះសំណាក់វិញ ។ តាមផ្លូវមកវិញ មានអគ្គីភ័យមួយឆាប់ឆេះឡើង បំផ្លាញផ្ទះប្រជាពលរដ្ឋអស់ប្រមាណ ៣០ខ្នង តែដោយមានអន្តរាគមពី ឡានទឹក អគ្គីភ័យត្រូវបានគេពន្លត់ទាន់ពេលវេលា មិនបង្ករការរីកដាលកាន់តែធំនោះទេ។ ជិះបន្តរមក កាត់តាមដងផ្លុវមួយ ក៏មានប្អូនៗក្មេងៗ សំដែង សិល្បះ ល្ខោនបាសាក់ ពួកយើងបានឈប់ ចូលទស្សនាផងដែរ ទទួលអារម្មណ៏ថា មានមនុស្សម្នាកុះករចោមឈរមើលយ៉ាងច្រើន មានចំណាប់អារម្មណ៏ទិទៀតមួយដល់ ការសម្តែងនេះ ត្រង់ឈុតឆាក ថើបគ្នារវាងតួស្រី និង តួប្រុស បើទោះជាការសម្តែងក៏ពិត តែសំរាប់ខ្ញុំវាហាក់បីដូចជា ហូសហេតុបន្ទិច (អាយុក្មេងៗ)។
ដងវិថីមួយនៅសៀមរាប
ទីវេលដែលគេហៅថា អង្គរឃ្យុងយូ (អត់ចេះសេរ៉េកាម៉េរា រូបអត់ច្បាស់)
មើលរង្វង់ក្រហម អគ្គីភ័យកំពុងឆាបឆេះ
សិល្បះសំដែង របស់ក្មេងៗ
