jump to navigation

តែងរឿងប្រលោមលោក: ៧វិធីដែលមនុស្សគ្រប់គ្នា អាចយកទៅប្រើប្រាស់បាន ខែសីហា 19, 2016

Posted by ភារម្យ in ចំណេះដឹងទូទៅ, ប្រលោមលោក.
add a comment

writing

1.តែងរឿងដែលអ្នកខ្លួនឯងចូលចិត្តអានបំផុត
កុំសរសេររឿង ដើម្បីតែលក់ដាច់បានច្រើន ឬដើម្បីអោយអ្នកដទៃសរសើរខ្លួន ។ សូមគិតដល់សៀវភៅដែលអ្នកស្រលាញ់ សៀវភៅដែលអ្នកពិតជាងប់ងុលក្នុងការអាន ដកខ្លួនមិនរួច។ បើសៀវភៅទាំងនោះ ជាប្រភេទរឿងអាថកំបាំង កុំព្យាយាមសរសេររឿងរ៉ូមេនទិច បែបរំលឹករឿងអតីត ឬប្រភេទរឿងរ៉ាវដែលអានទៅ ធ្វើអោយមានអារម្មណ៏ថាស្ងាត់ស្ងៀម។ វាអាចជារបស់ខ្លះ អ្នកប្រហែលជាមិនមានអារម្មណ៏ពិសេសលើ ឬស្រលាញ់ពេញចិត្ត ផ្ទុយទៅវិញ វាអាចជាសំលេងអ្វីម្យ៉ាងដែលច្បាស់លាស់ រឿងរ៉ាវជិវិតពិត ឬជាប្រភេទនៃតួអង្គណាម្នាក់។ ចូរសរសេរអ្វី ដែលអ្នកស្រលាញ់។ ឥឡូវនេះសូមជួយខ្ញុំមួយ ពេលនេះ ថ្ងៃនេះ ផ្តើមធ្វើតារាងអំពីរបស់ ឬ រឿងរ៉ាវផ្សេងៗ ដែលអ្នកស្រលាញ់ងប់ងល់ អ្វីម្យ៉ាងដែលអាច ធ្វើអោយបេះដូងអ្នកលោត ឬអ្វីម្យ៉ាងដែលធ្វើអោយអ្នកភ្ងាក់ពាក់កណ្តាលយប់។ ចូរដាក់តារាងនេះ លើតុររបស់អ្នក ហើយប្រើវា ដើម្បីចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដល់អ្នក។ ចូរផ្តើមសរសេររឿងរបស់អ្នក ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

2.ផ្តើមដោយចរិកលក្ខណៈតួអង្គ
ធ្វើអោយតួអង្គមានគុណវិបត្ត តែត្រូវតែសមហេតុផល ដែលគេអាចជឿបាន។ អោយតួអង្គមានជិវិត មានដង្ហើម មានសេរីភាព ពេលអ្នកអានហើយ វាធ្វើអោយអ្នករំជើបរំជួល បន្ទាប់មកបញ្ចូលដំណើររឿងចូល។ បង្កើតទិសដៅមួយ ដែលគេនឹកស្មានមិនដល់។ ប្រសិនបើតួអង្គដែលអ្នកបង្កើតមិនអាចធ្វើអោយអ្នករំជើបរំជួលបាន អ្នកអានរឿងរបស់អ្នកក៏នឹងមានអារម្មណ៏ដូចគ្នា។ មានវិធីសាស្រ្តមួយ ដែលខ្ញុំតែងប្រើ ដើម្បីស្គាល់តួអង្គអោយកាន់តែច្បាស់ គឺត្រូវសួរពីអាថកំបាំងរបស់គាត់។ សូមអង្គុយចុះ ហើយត្រៀមប៊ិចក្រដាសរបស់អ្នក ផ្តើមដោយប្រយោគ “ខ្ញុំមិនដែលប្រាប់អ្នកដទៃទេថា..” រួចមក សរសេរអធិប្បាយនូវសំលេងនៃការគិតរបស់តួអង្គ។

3.បង្ខំតួអង្គអោយដោះស្រាយបញ្ហាអ្វីមួយ
តួអង្គដែលអ្នកសរសេរត្រូវតែធ្វើអ្វីម្យ៉ាង ដើម្បីប្រកួតប្រជែងនឹងខ្លួនឯង។ ផ្តល់ទុក្ខវេទនា ដល់តួអង្គមិនថាផ្លូវកាយ ឬផ្លូវចិត្ត ហើយអោយតួអង្គមិនព្រមចុះចាញ់ ស៊ូជំនះដើរទៅមុខ។ ចំណុចស្នូលកណ្លលនៃរឿង គឺបញ្ហាស្មុគស្មាញដែលចាក់ស្រេស មិនថាក្នុងឬក្រៅ ចូរបង្កើតវាអោយល្អ ត្រូវចាំថាបញ្ហានេះនឹងកែប្រែតួអង្គ ធ្វើអោយតួអង្គផ្លាស់ប្តូរ។

4.បង្កើតព្រឹត្តិការណ៏
អ្នកមានតួអង្គដ៏អស្ចារ្យ សរសេរបានល្អឥតខ្ចោះ តែប្រសិនបើគ្មានហេតុការអ្វី រឿងរបស់អ្នកនឹងបរាជ័យយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ក្នុងសៀវភៅរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវប្រាកដថា គ្រប់ឈុតឆាកមានហេតុការបានកើតឡើង។ ហើយប្រសិនបើមានឈុតឆាកណា ដែលមិនបានជួយអោយខ្សែរឿង ដំណើរការទៅមុខ ក្នុងផ្លូវមួយសំខាន់ ខ្ញុំត្រូវកាត់វាចេញ បើទោះវាអស្ចារ្យយ៉ាងណាក្តី។ ពេលខ្ញុំធ្វើកំណែប្រែ ខ្ញុំធ្វើម្តងមួយៗ រាល់គ្រប់ឈុតឆាក រួចសរសេរពាក្យអធិប្បាយគ្រប់ម៉ាត់ ឥតចន្លោះ ឆ្ពោះដល់សកម្មភាពដែលបានកើតឡើង ដាក់លើសន្លឺកកាត។ បន្ទាប់មកខ្ញុំច្រេសន្លឹកកាតទាំងអស់ ក្នុងទម្រង់មួយ ដែលអាចអោយខ្ញុំមើលឃើញគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ រួចខ្ញុំអាចមើលឃើញនូវគ្រិះដ៏លំអិត នៃរឿងដែលខ្ញុំសរសេរ។ វាអាចអោយខ្ញុំដឹង នូវអ្វីដែលធ្វើអោយរឿងមិនដំណើរការទៅមុខ អ្វីដែលគួរបន្ថែម នាកាលៈទេសៈមួយ ឬឈុតឆាក ដែលមិនបានជួយដល់ដំណើររឿង។

5.ធ្វើអោយគេជឿ
ពិតទេ? ជួនកាលអ្នកតែងរឿងខ្មោច រឿងព្រេង តើអ្នកអានគេជឿដែរ? គេជឿ! បើសិនអ្នកធ្វើអោយ គេជឿក្នុងពិភពនៃសៀវភៅ។ ក្នុងសៀវភៅ “សន្យាទេ ថាមិនប្រាប់គេ” ខ្ញុំផ្តើមរឿងដោយការដាក់ដែនកំណត់ដល់តួខ្មោច អ្វីដែលគាត់ធ្វើបាន និង អ្វីដែលមិនអាចធ្វើ។ ខ្ញុំផ្តល់ រឿងរ៉ាវប្រវត្តិអោយគាត់ នឹងបង្ខំអោយគាត់មានហេតុផលមួយជាក់លាក់ ដើម្បីអាចអោយគាត់ត្រលប់មកវិញ។ មិត្តអ្នកអានស្អប់ ល្បិចស្មោគគ្រោគ។ កុំបញ្ចេញតួអង្គថ្មី ដើម្បីជួយស្រាយបញ្ហាតួអង្គឯក។ តួអង្គឯក នឹងស្រាយបញ្ហាដោយខ្លួនគេផ្ទាល់ បើទោះជាល្អ ឬអាក្រក់យ៉ាងណាក្តី។

6.បន្តរដំណើរជាមួយគំរោងរបស់អ្នក
អ្នកនឹងប្រឈមជាមួយគំនិតចង់បោះបង់គំរោងនេះ រាប់ពាន់ដង។ កុំ! ចូរបញ្ឈប់វា។ រួចប្រឹងប្រែងទ្វេរដង ដើម្បីកែប្រែវា។ ព្យាយាមអោយខ្លាំងបំផុត ដើម្បីអោយរឿងនេះ លេចជារូបរាងក្នុងលោក។ ពេលដែលវាត្រូវបានច្រានចោល ដោយភ្នាក់ងារ ឬ អ្នកបោះពុម្ព ចូរកុំចុះចាញ់ បន្តរផ្ងើរវាអោយពួកគេទៀត។ ខណៈនោះដែរ សរសេររឿងផ្សេងៗទៀត ជឿខ្ញុំ អ្នកនឹងស្ថាបនាខ្លួនឯងបន្ទិចម្តងៗ។ អ្នកមិនស្ថិតក្នុងជំនួញ នៃការនិពន្ធសៀវភៅ ក៏ព្រោះវាងាយស្រួល។ សំរាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវចំណាយពេលនិពន្ធសៀវភៅ ៤ ក្បាល ភ្នាក់ងារពីរនាក់ និងរយៈពេល ៧ ឆ្នាំដើម្បីបោះពុម្ព សៀវភៅដំបូងរបស់ខ្ញុំ។ វាជាដំណើរផ្លូវមួយដ៏តឹងតែង ហើយពោពេញដោយឧបសគ្គ តែចុងក្រោយ វាបានផ្តល់ផ្លែផ្កាដ៏ត្រចះត្រចង់។

7.ជាចុងក្រោយ កុំរវល់លើក្បួនបញ្ញតិ្ត (រាប់ទាំងរបស់ខ្ញុំ)
មនុស្សគ្រប់គ្នា សុតមានដំបូន្មាន និង ទ្រឹស្តី។ មនុស្សគ្រប់គ្នាចង់ដាក់បញ្ចូលអ្នក ទៅក្នុងប្រភេទនៃក្រុមរបស់គេ ចង់បញ្ចូលអ្នក ទៅក្នុងក្រុមប្រភេទរបៀបតែងនិពន្ធបែបស្តាយរបស់ពួកគេ។ ខ្ញុំគិតថាបទនិពន្ធរបស់អ្នកនឹងកាន់តែល្អប្រសើរ ប្រសិនបើអ្នកកុំគិត ឬបោះបង់គំនិតរបស់អ្នកដទៃនោះចោល ហើយត្រូវចាំថា មានតែការសរសេរមួយមុខប៉ុណ្ណោះ ដែលជាការពិត។

ឡើង​ភ្នំអេ​វើ​រ៉េស ខែ​កុម្ភៈ 26, 2016

Posted by ភារម្យ in ចំណេះដឹងទូទៅ, ចំនេះដឹងប្លែកៗ, ទេសចរណ៍.
add a comment

ទើបតែមើលចប់រឿងហូលីវ៉ូដ ដែលមានចំណងជើងថា អេ​វើ​រ៉េស ពីតំបូងរាងធុញទ្រាន់បន្ទិច តែមើលយូរៗទៅ ក៏កើតមានអារម្មណ៏រំជើបរំជួលទៅតាមសាច់រឿង ដែលអង់គ្លេសគេថា Touch នោះ។ ហេតុនេះហើយ ខ្មាតក៏បានស្រាវជ្រាវបន្ថែម សរសេរជាអត្ថបទនេះ ដើម្បីអោយបងប្អូនដែលចង់ស្វែងយល់បន្ថែមពីការឡើង​ភ្នំអេ​វើ​រ៉េស បានជ្រួតជ្រាប។

និយាយដល់រឿងឡើងភ្នំអេ​វើ​រ៉េសវិញ ភាសានិយាយ ភាសាសរសេរ ស្តាប់ទៅដូចងាយៗ ចង់ឡើងភ្នំដែលខ្ពស់ជាងគេបំផុតលើលោក ដែលមានកំពស់ ៨ ៨៥០ម៉ែត្រ គិតចង់ឡើង ក៏ដើរតត្រុក ទៅដល់ជើងជើងភ្នំ រួចដើរឡើងយកតែម្តង សុំទោសមិនស្រួលអញ្ចឹងទេបាទ😀😀 ។ ក្រៅអំពីចំណង់ចំណូលចិត្តនៃការឡើងភ្នំ យ៉ាងហោចណាស់បងប្អូនត្រូវត្រៀមលុយយ់ាងតិច ក៏ 85000$ ដែរ ប្រាក់នេះទុកសំរាប់ការចំណាយលើ ថ្លៃការអនុញ្ញាត្តិពីអាជ្ងាធរ ថ្លៃឧបករណ៏ឡើងភ្នំនានា ថ្លៃអាហារ ហើយនឹងថ្លៃជួលក្រុមការងារ ដែលជួយនាំបងប្អូនឡើងភ្នំនេះដោយជោគជ័យ។ ក្រៅអំពីរឿងលុយកាក់មាសប្រាក់ បងប្អូនក៏ត្រូវត្រៀមខ្លួនអោយល្អដែរ ពោលគឹសុខភាពល្អ រាងកាយមាំមួន (គឺមាំមួនយកតាមែនទែនតែម្តង) ឬបើមិនអញ្ចឹងទេក៏ត្រូវហ្វឹកហាត់ឡើងភ្នំដែលមានកំពស់យ៉ាងហោចណាស់ក៏ពី ៤០០០ ទៅ ៥០០០ ម៉ែត្រដែរ បងប្អូនត្រូវហ្វឹកហាត់តស៊ូជាមួយនឹង កំលាំងទំនាញផែនដី គឺថាកន្លែងដែលមានអុកស៊ីហ្សែនតិចតួច ម្យ៉ាងទៀតគឺចង់អោយបងប្អូនសួរខ្លួនឯងថា ប្រសិនបើឡើងភ្នំនេះមែនទែន ហើយជួបស្ថានភាពដែលលំបាកជាងនេះ តើបងប្អូនហ៊ានឬមិនហ៊ាន?

អូខេ សំរេចថាបងប្អនព្រមទាំងចិត្ត ព្រមទាំងកាយ ឧបករណ៏ និងក្រុមការងារ តោះ!ចាប់ផ្តើមបេសកកម្មនេះ! តំបូងបងប្អូនត្រូវជិះយន្តហោះពី ក្រុងកាត់តាម៉ានឌុ (Kathmandu) រាជធានីទេ របស់ប្រទេសនេប៉ាល់ ប្រមាណ ៤៥ នាទី មកចុះនៅភូមិ លូក្លា (Lukla) ដែលតាំងនៅលើរយៈកំពស់ ២៨៥០ម៉ែត្រ។ ភូមិមួយនេះ គឺជាចំណុចចាប់ផ្តើម សំរាប់អ្នកទាំងឡាយដែលចង់ឡើងភ្នំអេ​វើ​រ៉េស រួចបន្តរដំណើរពីភូមិនេះ ឆ្ពោះទៅជើងភ្នំអេ​វើ​រ៉េស ឬអាចហៅថា Base Camp (BC)។ ការធ្វើដំណើរពីភូមិលូក្លា ទៅ Base Camp ប្រើពេលវេលាប្រមាណ ៩ ថ្ងៃ ក្រោមសីតុណ្ណភាព ០ អង្សា សូមធ្វើការបញ្ចាក់ច្រំដេលម្តងទៀតថា គឺ៩ ថ្ងៃ ៩ថ្ងៃជាមួយសីតុណ្ហភាព ០ អង្សា ដល់ត្រឹមតែជើងភ្នំទេចា😀😀 ។

1

ទៅដល់ Base Camp ដែលមានកំពស់ ៥៤០០ ម៉ែត្រ បងប្អូនត្រូវឈប់សំរាកទីនោះប្រមាណ ៧ ថ្ងៃគឺដើម្បីត្រៀមខ្លួន និង អោយរាងកាយសម្របខ្លួនទៅតាមបរិយាកាសជុំវិញ។ បន្ទាប់ពីនេះបងប្អូនត្រូវធ្វើដំណើរពី Base camp ទៅ Camp 1 (C1) ដែលមានកំពស់ ៦១០០ ម៉ែត្រ ប្រើរយៈពេល ៥ ម៉ោង។ តាមផ្លូវពី Base Camp ទៅ C1 បងប្អូននឹងបានជួបជាមួយបំណែកទឹកកករាប់រយ ដែលកប់នៅក្រោមព្រិលក្រាស់ៗ កុំបារម្ភបងប្អូននឹងស្គាល់វាកាន់តែច្បាស់ថែមទៀត ពេលបានទៅ។ តាមផ្លូវពី Base Camp ទៅ C1 បងប្អូនក៏ប្រាកដជាបានលឺរហូត នូវសំលេងលាន់រំពងដូចផ្គរលាន់ នោះគឺសំលេងនៃការបាក់ធ្លាក់រលំនៃបំណែកទឹកកក។ ពេលទៅដល់ C1 ហើយប្អូនត្រូវត្រលប់មកកាន់ Base Camp សារជាថ្មីវិញ រួចត្រូវសំរាកនៅ Base Camp ៧ថ្ងៃទៀត មុនហ្នឹងឡើងទៅ C1 ជាលើកទី២។

2

ដំណាក់កាលទី២ ត្រូវធ្វើដំណើរទៅ C1 ម្តងទៀតតែម្តងនេះ គឺឆ្លងកាត់ C1 ដើម្បីទៅអោយដល់ Camp 2 (C2) ដែលមានកំពស់ ៦៤០០ម៉ែត្រ។ សំរាកនៅ C2 ប្រមាណ ១ខែ រួចធ្វើដំណើរចុះមក Base Camp សារជាថ្មី ហើយសំរាកនៅ Base Camp 7 ថ្ងៃទៀត។ ចុះឡើងៗ បែបនេះគឺដើម្បីហ្វឹកហ្វាត់បងប្អុន នឹង ដើម្បីអោយរាងកាយបងប្អូនសម្របទៅបរិយាកាសជុំវិញខ្លួន មុនពេលជួបលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុដែលអាក្រក់ជាងនេះ។ គ្រប់ៗពេលដែលចេញធ្វើដំណើរ គឺដូចទៅហ្នឹងការលេងហ្គេម លេងដើម្បីឡើង Level ខ្លួនឯង។

3

ដំណាក់កាលទី៣ ក៏ធ្វើដូចមុនដែរ តែពេលនេះពី Base Camp ទៅ C1 (សំរាក ១០ នាទី) ឡើងទៅ C2 (សំរាក ១ ខែ) តរពីនេះ ឡើងទៅ Camp 3 (C3) ដែលមានកំពស់ ៦៨០០ ម៉ែត្រ ត្រូវសំរាកនៅទីនោះ ១ ខែទៀត។ ប្រាកដណាស់ ត្រុវចុះមក C2 > C1 > Base Camp ម្តងទៀត ម្តងនេះអ្នកឡើងភ្នំ អាចសួរសំនួរខ្លួនឯងថា តើបងប្អូនអូខេទេ បើត្រូវធ្វើដូចនេះម្តងហើយម្តងទៀត បើទ្រាំមិនបានទេ វេចបង្វិច ចោលលុយកាក់ ចោលក្តីស្រម៉ៃដែលមាននៅទីនេះ ចាកចេញទៅ ដើម្បីរក្សាជិវិតខ្លួនឯងអោយបានគង់វង្ស។

មុននឹងធ្វើដំណើរឡើងភ្នំដំណាក់កាលចុងក្រោយ បងប្អូនអាចនឹងស្នាក់នៅ Base Camp យូរជាងមុនប្រមាណ ៧ ទៅ ១០ ថ្ងៃ ឬយូរជាងនេះក៏បានតាមតែចិត្តបងប្អូន ព្រោះដំណាក់កាលចុងក្រោយនេះ បងប្អូនត្រូវឡើងភ្នំឆ្លងកាត់ C3 ដើម្បីទៅអោយដល់ Camp 4 (C4) ឬអាចហៅម្យ៉ាងទៀតបានថា តំបន់មរណៈ (Deathzone) បងប្អូនអនុញ្ញាត្តិអោយឈប់សំរាកនៅទីនេាះបានតែ ៤ ម៉ោងប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើបងប្អូនអូខេ ហើយមានខ្យល់អុកស្សីហ្សែនគ្រប់គ្រាន់ មានន័យថា បងប្អូនអាចបន្តរដំណើរឡើងភ្នំទៀតបាន។ ក្រុមអ្នកឡើងភ្នំដែលនៅអូខេ អាច Summit ដល់កំពូលភ្នំដែលខ្ពស់ជាងគេលើលោកតាមក្តីស្រម៉ៃដែលមាន ហើយនឹងទទួលបានងារថាជា Everest Summiteer យ៉ាងមោទនភាព។

Summiteer ទាំងឡាយនឹងបានគយគន់ទេសភាពដ៏ស្រស់ត្រកាល ព្រមដោយមោទនភាព តែមិនយូរប៉ុន្មាន ត្រឹមមិនប៉ុន្មាននាទី អ្វីដែលគួរអោយខ្លាចបំផុតសំរាប់ រាល់អ្នកឡើងភ្នំអេ​វើ​រ៉េសទាំងឡាយ ក៏បានមកដល់។ សភាពរាងកាយដែលទន់ខ្សោយ ជាមួយនឹងកង្វះអុកស្សីហ្សែន ធ្វើអោយកាធ្វើដំណើររចុះមកវិញគឺជាសុបិន្តអាក្រក់បំផុត នៃភ្នំអេ​វើ​រ៉េសពិត វាអាចអោយមនុស្សម្នាក់បានត្រឹមតែឡើងទៅដល់ រួចនឺងនៅលើកំពូលភ្នំនេះរហូតទៅ គ្មានថ្ងៃចុះមកវិញបាន។ គ្រប់ៗអ្នកឡើង ១០ នាក់ នឹងមានម្នាក់ដែលត្រុវបញ្ចប់ជិវិតលើភ្នំនេះ ៥ ក្នុងចំណោម ៦ នាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចចុះមកវិញ ដើមបីជប់លាងសារទជាមួយក្រុមគ្រួសារ។

:( ខែធ្នូ 1, 2015

Posted by ភារម្យ in អំពីភារម្យ.
add a comment

ខ្ញុំនៅតែប្រើពាក្យដដែលៗ ដែលជាលេសរបស់មនុស្សកំជិលម្នាក់ គឺមិនមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីសរសេរអត្ថបទ ហើយចុះពេលវេលាទំនេរទៅណាអស់ហើយ គ្រាន់តែសរសេរអត្ថបទខ្លីៗប៉ុណ្ណឹងសោះ! ជិវិតមនុស្សដែលយកលេសមកដាក់មុខដូចជារូបខ្ញុំនេះ ប្រាកដជាបានជួបលទ្ធផលដូចលេសដែលខ្ញុំបានកុហកខ្លួនឯង កាលធ្វើការខ្ញុំត្អូញថា រវល់ធ្វើការ តែពេលនេះខ្ញុំមករៀនបន្តរ មានពេលវេលាទំនេរច្រើនក៏នៅតែរវល់ ខណៈលទ្ធផលនៃជិវិតគឺទទេស្អាត។

ខ្ញុំតែងយកលេស យកការកុហកមកបោកប្រាស់ខ្លួនឯងរហូត អាយុក៏កាន់តែកើន អ្វីក្នុងខ្លួនក៏គ្មាន។ ចំណេះវិជ្ជាមែនទេ សំរាប់ខ្ញុំវាហាក់បីដូចជាគ្មានអត្ថន័យគ្មានរស់ជាតិទាល់តែសោះ។ គេក្លាយជាមេឃអស់ហើយ នៅឡើយតែខ្ញុំ នៅតែជាស្មៅ នៅតែក្រាញននៀលធ្វើស្មៅ មិនព្រមធំធាត់ហ្នឹងគេ។

ខ្ញុំប្រៀបបានទៅហ្នឹងកន្ទុយពស់មួយក្បាល ដែលខ្លះក្បាល រសាត់អណ្តែតតាមព្រហ្មលិខិត មិនចេះប្រឆាំងតវ៉ា មិនឆ្លាត គ្មានគំនិតច្នៃប្រឌិត។ បណ្តោយខ្លួនតាមយថាកម្ម ដូចមនុស្សរង្វេងក្នុងព្រៃ ទោះចំណាយពេលពេញមួយជិវិត ក៏នៅតែគ្មានថ្ងៃរកច្រកចេញបាន។

ខ្ញុំសំលឹងមកខ្លួនឯង ប្រៀបបានទៅហ្នឹងមនុស្សដែលគ្មានបានការម្នាក់ អ្នកដទៃអាចសំលឹងមកខ្ញុំ ហាក់ដូចខ្ញុំជាមនុស្សអស្ចារ្យ តែការពិត ខ្ញុំគ្រាន់តែជាសំបកដបទឹកមួយដប ដែលរសាត់លើជលសា ពុំមានគោលដៅច្បាស់លាស់។

😦

ជំរាបសួរពីចំងាយ បាទ! ខែមិថុនា 28, 2015

Posted by ភារម្យ in ចំណេះដឹងទូទៅ, ប្រវត្តិខ្ញុំ, អំពីភារម្យ.
2 comments

អស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ ដែលរូបខ្ញុំមិនដែលបានសរសេររឿងរាវនៅទីនេះ។ រយៈពេលដ៏យូរនេះ ជីវិតរបស់ខ្ញុំបានជួបប្រសព្វរឿងរ៉ាវជាច្រើន ដែលចង់យកមកបរិយាយ តែក៏ពុំមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់។ ខ្ញុំបាទសូមរៀបរាប់ខ្លីៗត្រង់នេះថា ជីវិតជាអ្នកធ្វើការងារគឺលេងមានទៀតហើយសំរាប់ខ្ញុំ នៅពេលនេះ។ ខ្ញុំបានលាឈប់ពីក្រុមហ៊ុនតាំងពីចុងខែមេសា មកម្លេះ ពោលគឺខ្ញុំបានជាប់អាហាររូបករណ៏មករៀននៅប្រទេសថៃ ថ្នាក់អនុបណ្ឌិត ផ្នែកកំព្យូទ័រ និង ព័ត៌មានវិទ្យា។ បទពិសោធន៏ជិវិត ក្តីស្រម៉ៃរបស់មនុស្សប្រុសម្នាក់ ដែលមានសារជាតិកំណើត ត្រឹមជាកូនអ្នកស្រែចំការ ឆ្ងាយសែនឆ្ងាយពីទីក្រុង។ ពេលខ្លះផ្ទៃមេឃដែលស្រស់ល្អផូផង់ ក៏មិនចាំបាច់មានត្រឹមថ្ងៃបើកស្រលះនេាះដែរ តែវាក៏ត្រូវការចំណែកនៃមេឃងងឹតអាប់អួរ​​ មករួមផ្សំ ដើម្បីសំដែងអោយឃើញថា​ នេះហើយទើបជាមេឃ ដែលពោពេញដោយអត្ថន័យ  វាប្រៀបបានទៅនឹងជិវិតមនុស្សដូចឆ្នេះដែរ។

គិតមកដល់ថ្ងៃនេះ ២ខែបានកន្លងផុតទៅហើយ ដែលខ្ញុំបានចាកចេញពីដែនមាតុភូមិដ៏កំសត់របស់ខ្ញុំ។ ឃ្លាតឆ្ងាយយ៉ាងណាក្តី តែក្តីនឹករលឹកតែងតែដក់ជាប់ក្នុងបេះដូង និងចិត្តវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំជាដរាប។ ចាកចេញដោយជិះរថយន្តចេញពីក្រុងភ្នំពេញ ឆ្ពេាះមកអន្លង់វែងប្រមាណមួយថ្ងៃ ខ្ញុំនិងមិត្តៗដែលជាប់អាហាររូបករណ៏ដូចគ្នា ក៏បានមកដល់គោលដៅ។​ ដល់អន្លង់វែងដែនដីខ្មែរក្រហមនៃអតីត ខ្ញុំឆ្លៀតបានទៅទស្សនា ផ្ទះតាម៉ុក ដែលជាកន្លែងទេសចរណ៏នៅតំបន់នេះ។ ក្រោយពីសំរាកនៅអន្លង់វែងមួយយប់រួចមក ពួកយើងបានឆ្លងដែនចូលប្រទេសថៃ (តាមផ្លូវច្បាប់) តាមច្រកជាំស្រង៉ាំ។ ខណៈនេាះរថយន្តពីសកលវិទ្យាល័យមហាសារៈខាម ក៏បានមកទទួលពួកយើង ដើើម្បីនាំពួកយើងទៅរៀនភាសាថៃជាមួលដ្ឋាន រយៈពេល ៣ខែ មុនបញ្ជូនពួកយើងទៅរៀន នៅតាមសកលវិទ្យាល័យ​ គ្រិះស្ថាន​ ដែលជាប់អាហាររូបករណ៏រៀងៗខ្លួន។

តាមផ្លូវឆ្ពោះទៅកាន់មហាសារៈខាម ខ្ញុំបានគយគន់រំពៃមើល ទេសភាពតាមដងផ្លូវ ខ្ញុំធ្លាប់ឆ្ងល់ថា ថាតើស្ថានភាព ស្ថានតំបន់ស្រុកថៃ មានលក្ខណៈយ៉ាងដូចម្តេច? ក្រោយបានដឹង​​ បានស្គាល់ បានឃើញរួចខ្ញុំភ្ងាក់ផ្អើល ព្រេាះថាវាលើកតំបូងបង្អស់ក្នុងជិវិត ដែលខ្ញុំចូលទឹកដីប្រទេសដទៃ ជ្រៅៗយ៉ាងនេះ។

ក្រោយពីបានធ្វើដំណើរមកដល់មហាសារៈខាម ពួកយើងត្រូវបានតម្រូវអោយស្នាក់នៅអន្តេវេសិកដ្ឋាន មហាសារៈខាមចាស់។ ជិវិតនៅទីនេះតំបូងៗ ហាក់មិនទម្លាប់ តែវេលាកន្លងយូរៗ អ្វីៗត្រលប់ប្រែជារឿងសាមញ្ញៗធម្មតាៗ។ ខាងម្ចាស់អាហាររូបករណ៏ក៏បានរៀបចំពិធីទទួលក្រុមនិស្សិតជំនាន់ថ្មី ក្រោយបញ្ចប់សន្ទរកថា គណៈប្រិតភូបានប្រគល់សំភារៈផ្សេងៗដែលជារបស់ប្រើប្រចាំថ្ងៃ ជាអាទិ ខ្នើយពួក ភួយ កន្រ្តកដាក់ខោអាវជាដើម។

ជាតំបូងខ្ញុំត្រូវរៀនស្គាល់ កន្លែងបរិភោគអាហារ ភាសាដើម្បីទិញម្ហូបអាហារ រៀនស្គាល់ផ្សាទំនើបដើម្បីទិញសំភារៈប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃ ទិញស៊ីមកាតដើម្បីតេមកស្រុកខ្មែរប្រាប់ពុកប្រាប់ម្តាយថាកូនមកដល់ ប្រកបដោយសុខសុវត្ថិភាព រៀនស្គាល់ 7-11 Mart ហាត់រៀនស្គាល់មធ្យោបាយយាន្តជំនិះ លើកក្រោយខ្ញុំហ្នឹងសរសេររឿងលំអិតទាក់ទងទៅហ្នឹងមេរៀនជិវិតទាំងនេះ យ៉ាងល្អិតល្អន់។

ថ្ងែបន្ទាប់ពួកយើងត្រូវបានប្រលងតេសសមត្ថភាពភាសាថៃ ដើម្បីចែកក្រុមចូលរៀន។ ប្រលងនេះ គឺដើម្បីអោយសាស្រ្តាចារ្យងាយស្រួលក្នុងការបង្រៀន។ លទ្ធផលចេញភ្លាមៗ ខ្ញុំជាប់ក្នុងក្រុមទី២ ដោយក្រុមសរុបទាំងអស់មាន ៦ក្រុម។

សូមបញ្ចាក់ថា សលក. មហាសារៈខាម ចែកចេញជាពីរ Campus គឺសកលចាស់ និង សកលថ្មី។ តំបូងពួកយើងរៀននៅសកលចាស់ តែមួយខែក្រោយមក ពួកយើងត្រូវបានតម្រូវអោយមករៀនសកលថ្មីវិញ។ មូលហេតុដ៏សំខាន់ដែលតម្រូវអោយពួកយើងរៀននៅសកលចាស់សិន ពីព្រេាះសកលថ្មីមិនទាន់វ៉ាកង ពុំមានកន្លែងសំរាប់ផ្តល់ជូនិស្សិតស្នាក់នៅ តែមួយខែក្រោយមក ខាងសកលថ្មីវ៉ាកង អន្តេទំនេរ ទើបពួកយើងអាចមករស់នៅសកលថ្មីវិញបាន។ យ៉ាងណាក្តីនេះក៏ជាបញ្ហាដ៏លំបាកមួយដែរសំរាប់និស្សិត ពោលគឺការសំរបខ្លួនទៅហ្នឹងបរិស្ថានថ្មី បណ្តាលអោយមានបណ្តានិស្សិតមួយចំនួនបន្តរស្នាក់នៅសកលចាស់ ជាការលំបាកសំរាប់ពួកគាត់ដែរដោយត្រូវធ្វើដំណើរពីសកលចាស់មកសលកថ្មីដើម្បីរៀនភាសាថៃ ជិះឡានតំលៃប្រមាណ ៩៧០៛ (8 baht)ទៅ និង៩៧០៛ (8 baht) មក ចំណែកខ្ញុំជ្រើសរើសសកលថ្មី (កាត់បន្ថយចំណាយ និងពេលវេលា)។

យ៉ាងណាក្តីអ្វីៗគង់ដើរទៅមុខជាដរាប ថ្ងៃយប់ យប់ថ្ងៃ គ្រប់គ្នាក៏សំរបខ្លួនបាន។ វេលា ២ ខែមកហើយ នៅសល់មិនដល់ជាងមួយខែទៀត វគ្គសិក្សាក៏ត្រូវបញ្ចប់ ពួកយើងក៏នឹងត្រូវបែកគ្នា។

ជាចុងក្រោយនេះ ខ្ញុំនឹងខិតខំព្យាយាមសរសេរអោយបានច្រើនៗ នៅទីនេះ អគុណសំរាប់គ្រប់បណ្តាអ្នកអានដែលចៃដន្យ បានអានអត្ថបទមួយនេះ។

មហាសារៈខាម

២៨ មិថុនា ២០១៥

និទានបង្រៀនចិត្ត ក្តីសុខរកនៅទីណា ខែមករា 16, 2015

Posted by ភារម្យ in ចំណេះដឹងទូទៅ, ប្រលោមលោក, ពីនេះពីនោះ, វិចារណកថា.
add a comment

ពេលនេះឆ្នាំថ្មី ជាពេលវេលាដែលយើងមានក្តីសុខ។ ពួកយើង ក៏ផ្ញើរក្តីសុខអោយមិត្តទាំងឡាយ មិត្តទាំងឡាយក៏ ផ្ញើរក្តីសុខអោយពួកយើង។ និយាយត្រង់ៗទៅ ក្តីសុខវាអាចផ្ញើរអោយគ្នាបានមែន ហើយក្តីសុខហ្នឹង តើយើងស្វែងរកវា នៅទីណាបានខ្លះ? ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំសូមលើកយករឿងនិទានមួយ មកសរសេរអោយអ្នកទាំងអស់គ្នា អានកំសាន្ត ដើម្បីអោយអ្នក ដែលចៃដន្យបានអានអត្តបទនេះ ស្វែងរកក្តីសុខឃើញ ដោយមិនលំបាក។

…នៅវេលាពាក់កណ្តាលអាធ្រាត មានលោកយាយជរាម្នាក់ កំពុងស្ទាបរកអ្វីម្យ៉ាង ជុំវិញបង្គោលភ្លើងអគ្គិសនីក្បែដងផ្លូវ។ បន្ទិចមកមានក្រុមកំលោះក្រមុំមួយក្រុម ដើរឆ្លងកាត់មក ឃើញស្រ្តីចាស់ជរាកំពុងស្ទាបរកអ្វីម្យ៉ាង ក៏សួរឡើងថា :

“យាយ…យាយ យាយកំពុងរកអ្វីហ្នឹង?”

ស្រ្តីចាស់ជរាម្នាក់នោះក៏តបមកវិញថា “យាយកំពុងរកម្ជុលដេរខោអាវ យាយធ្វើជ្រុះបាត់ ជួយរកអោយយាយបន្ទិចមក!”

ពួកកំលោះក្រមុំនោះ ក៏ជួយគ្នារកគ្រប់ចន្លោះកន្លៀត តែក៏រកមិនឃើញ។ នៅទីបំផុតពួកគេ ក៏សង្ស័យទើបសួរយាយថា “យាយ…យាយ យាយធ្វើអោយម្ជុលនោះជ្រុះនៅទីណា?”

យាយតបថា “យាយកំពុងដេរខោអាវនៅបន្ទប់យាយ ហើយក៏ធ្វើជ្រុះម្ជុលដេរខោអាវបាត់ទៅ តែបន្ទប់យាយវាងងឹតពេក យាយមើលមិនឃើញ ទើបចេញមករកនៅឯផ្លូវ ព្រោះវាមានភ្លឺ ដោយពន្លឺចេញពីបង្គោលភ្លើង”

ក្រោយពីក្រុមកំលោះក្រមុំបានស្តាប់ហើយ ពួកគេក៏សើចព្រមគ្នា ហើយក៏ដើរចាកចេញទៅ។

ពេលយើងធ្វើបាត់របស់ យើងក៏ត្រូវទៅរកនៅទីដែលយើងបានធ្វើបាត់។ តើវាមានប្រយោជន៏អ្វី ដែលទៅរកនៅកន្លែងផ្សេងៗទៀតនោះ ដូចគ្នាដែរ ពេលយើងស្វែងរកក្តីសុខ យើងក៏ត្រូវទៅរក នៅត្រង់ចំណុច ដែលធ្វើអោយយើងបានបាត់បង់ក្តីសុខនោះទៅ តើវាមានប្រយោជន៏អ្វី ដែលទៅរកនៅក្លឹប កន្លែងកំសាន្តផ្សេងៗ ប្រទេសនេះ ប្រទេសនោះ រឺទៅរកពីមនុស្សដទៃ តើក្តីសុខរបស់យើង វាបានបាត់បង់ត្រង់កន្លែងណា? ចម្លើយនោះក៏គឺ យើងបានធ្វើអោយវាបាត់បង់ ចេញពីចិត្តបេះដូងរបស់យើង បានបាត់បង់តែពីក្នុងខ្លួនរបស់យើង ពីចិត្តរបស់យើង។

ដូច្នេះហើយ យើងក៏ត្រូវស្វែងរកក្តីសុខពីចំណុចនោះដែរ គឺ ក្នុងខ្លួនរបស់យើង។

អានចប់ហើយ តើមិត្តអ្នកអានមានអារម្មណ៏យ៉ាងណា ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ ពេលណាមានទុក្ខ ក៏ព្យាយាមស្វែងរកក្តីសុខ ដោយចេញទៅកន្លែងផ្សេងៗដូចគ្នា ប្រសិនថាបើយើងបានដើរលេងក្រៅប្រទេស វាធ្វើអោយមានក្តីសុខ តែពេលត្រលប់មកវិញ យើងក៏ត្រលប់ជាមានក្តីទុក្ខដូចដើម។ អ្នកខ្លះក៏គិតថា ប្រសិនបើយើងមិនប្រកបការងារ វាធ្វើអោយយើងមានក្តីសុខ តែពេលលាឈប់ពីការងារភ្លាម ចុងក្រោយក៏នៅតែមានក្តីទុក្ខដូចដើមដដែល។

ដូចនេះប្រសិនបើយើងចង់បានក្តីសុខពិតៗ ក៏ត្រូវរកមូលហេតុនៃក្តីទុក្ខអោយឃើញ តែមូលហេតុពិត នោះវាក៏គឺ ចិត្តបេះដូងយើងនេះឯង ជាអ្នកបង្កើតវាឡើង រហូតដល់ទាំងខ្លួនយើង មិនមានក្តីសុខអ្វីឡើយ។ ពេលយើងដឹងហើយថាយើងធ្វើអោយក្តីសុខ របស់យើង បាត់បង់ពីខ្លួនយើង យើងក៏ គួរតែទៅរកក្តីសុខអោយជួប គឺក្នុងចិត្តបេះដូងយើងដូចគ្នា។

មើលអាវុធយុទ្ធភណ្ឌកងទ័ពថៃ (៣) ខែធ្នូ 9, 2014

Posted by ភារម្យ in ចំណេះដឹងទូទៅ, អាវុធ​យុទ្ធភណ្ឌ.
add a comment

គ្រឿងបាញ់គ្រាប់បែក M 29 ខ្នាត 81 មីលីម៉ែត្រ

1_original

អធិប្បាយ : គ្រឿងបាញ់គ្រាប់បែក M 29 ខ្នាត 81 មីលីម៉ែត្រ

ទម្ងន់សុទ្ធ : ៦២.៥ គីឡូក្រាម

ចង្ងាយបាញ់បាន : ៥ ៧០០ ម៉ែត្រ

ទាហានប្រចាំ : N/A

ប្រទេសផលិត : N/A

កងទ័ពដែលមានប្រចាំការ : N/A