jump to navigation

ទៅលេងវត្តព្រះពុទ្ធបាទ ខេត្តស្រះបុរី និងវត្តវង់ព្រះចន្ទ ខេត្តលុបបុរីប្រទេសថៃ ខែមករា 26, 2023

Posted by ភារម្យ in ទេសចរណ៍, ប្រវត្តិខ្ញុំ, អំពីភារម្យ.
add a comment

saraburi-lopburi

ថ្ងៃអាទិត្យទី២១ មករា កន្លងមកនេះ ខ្ញុំបានទៅលេងខេត្តស្រះបុរី (สระบุรี – Saraburi) និងលុបបុរី (ลพบุรี – Lopburi) ប្រទេសថៃ។ ដំណើរកម្សាន្តនេះកើតឡើងតាមរយៈម្ចាស់ផ្ទះជួលខ្ញុំ អ៊ុំស្រីចំណាស់បន្ទិចហើយគាត់បានបបួលខ្ញុំទៅដើរលេង ព្រមធ្វើបុណ្យជាមួយក្រុមគ្រួសារគាត់។ ព្រឹកម៉ោង៥ ខ្ញុំងើបពីគេង ងូតទឹកចាំឡានវែន ខ្មែរយើងហៅឡានតួរីសដែលម្ចាស់ផ្ទះគាត់បានជួល។ ម៉ោង៦ព្រឹកយើងចាកចេញពីបាងកក ឆ្ពោះទៅខេត្តស្រះបុរី។ មុនទៅដល់យើងបានទៅទទួលទានអាហារពេលព្រឹកនៅឯកន្លែងសំរាករថយន្ត។ ថ្ងៃនេះមនុស្សស្លៀកសំលៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហម ព្រោះជារដូវកាលចូលឆ្នាំចិន។ ខ្ញុំខំសម្លឹងមើលអាមួយៗដែរ ហិហិ។ បន្ទាប់ពីទទួលទានអាហារពេលព្រឹករួច យើងបន្តរដំណើរទៅវត្តព្រះពុទ្ធបាទ (วัดพระพุทธบาท ราชวรมหาวิหาร สระบุรี – Wat Phra Phutthabat) ខេត្តស្រះបុរី ទៅដល់ប្រមាណម៉ោង ៩ព្រឹក។

1

ការពិតទៅខ្ញុំធ្លាប់មកទីនេះម្ដងហើយ កាលពីឆ្នាំមុន។ វត្តនេះមានការបន្សំគ្នារវាងប្រពៃណីចិន និងសាសនាព្រះពុទ្ធ ដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។ មានអាស្រម អាគារសម្រាប់ពិធីសាសនាចិន មានការសែនព្រេន ដុតធូប ហុយទ្រលោមពេញហ្នឹង។ មានការផ្ដល់អាហារបួស ដោយឥតគិតថ្លៃដល់សាសនិកទាំងឡាយ ដោយមានពីរកន្លែង។ សាសនិកជនជាតិថៃ ខ្សែស្រលាយចិនមកធ្វើបុណ្យនៅទីនេះយ៉ាងច្រើនកុះករ។ និយាយដល់រូបខ្ញុំ ដុតធូបបួងសួងឧទ្ទិសកុសលដល់ប៉ាដែលទើបនឹងខូចថ្មីៗ 😦 រួចធ្វើបុណ្យដាក់បច្ច័យតាមសទ្ធា។ បន្ទាប់មកយើងដើរឆ្លងថ្នល់ទៅអាគារចិនមួយទៀត ដើម្បីទទួលទានអាហារ។ តាមផ្លូវមានអ្នកសុំទានជាច្រើន មិននឹកស្មានថានៅទីនេះសម្បូរអ្នកសុំទានដែរ។ កន្លែងទីពីរនេះ មានវិហារចិន មានការដុតធូបទានដូចកន្លែងទីមួយដែរ ព្រមទាំងមានការសំដែងម៉ុងសាយ។

2

2

3

ដើរចូលអាគារមួយ រួចទៅដល់រោងផ្ទះបាយ ពួកយើងបានហូបបាយជាមួយម្ហូបបួស រួចបរិច្ចាគប្រាក់មួយចំនួនដល់ កិច្ចដ៏សប្បុរសនេះ។ ចេញពីវិហារចិន ខ្ញុំទៅមើលវិហារព្រះពុទ្ធសាសនាដែលកសាងលើកូនភ្នំក្បែរនោះ តែពុំបានសំពះព្រះធ្វើបុណ្យព្រោះមនុស្សច្រើនពេក បានតែថតរូបទុកជាភស្តុតាង ពីរទៅបីសន្លឹក។ បន្ទាប់មកយើងបានក៏បានចាកចេញពីខេត្តស្រះបុរី រួចធ្វើដំណើរសំដៅទៅខេត្តលុបបុរី។

ម៉ោងប្រហែល១២ ថ្ងៃត្រង់ យើងបានមកដល់វត្តវង់ព្រះចន្ទ (วัดวงพระจันทร์ – Wat Khao Wong Phrachan)។ តាមផ្លូវមុននឹងជិតមកដល់វត្ត យើងបានឃើញព្រះពុទ្ធរូបដ៏ធំមួយអង្គសាងលើភ្នំ មានពណ៌មាសឆ្អិនឆ្អៅ។

11

1

4

អ៊ំម្ចាស់ផ្ទះបានប្រាប់ខ្ញុំថា ពីមុនទីនេះគឺសុតតែជាព្រៃ មានព្រះសង្ឃជាច្រើនអង្គ និមន្តមកធុត្តុងនៅទីនេះ។ ចុះពីឡានម្ចាស់ផ្ទះរៀបចំអង្ករ ឱ្យខ្ញុំពីរថង់ប្រមាណ១គីឡូ ចៅប្រុសគាត់ពីរនាក់ម្នាក់១គីឡូដូចគ្នា ដើរឡើងភ្នំ រួចធ្វើបុណ្យនៅលើកំពូលភ្នំ។ ថ្ងៃក្ដៅក្រហែង បន្ទាប់លាបឡេការពារកំដៅថ្ងៃរួច (មិនមែនរបស់ខ្ញុំទេ របស់ចៅប្រុសម្ចាស់ផ្ទះ) យើងផ្តើមដើរឡើងភ្នំ។ តំបូងខ្ញុំគិតថាមិនខ្ពស់ទេ ព្រោះគិតថាយើងឡើងភ្នំដែលមានរូបសំណាក់ព្រះពុទ្ធ តែវាមិនមែនជាការពិតទេ ព្រោះភ្នំខ្ពស់មួយទៀតកំពុងរង់ចាំ។ ដើម្បីទៅដល់កំពូលភ្នំ យើងត្រូវដើរ ៣៧៩០កាំ ដើរដំបូងៗសប្បាយៗ ដល់កាំ ២០០០ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមហត់ ញ័រជើង ព្រមអាកាសធាតុដ៏ក្ដៅផង។

2

សង្រ្គាមចិត្តបានកើតឡើង ខ្ញុំគិតថាចង់ចុះចាញ់ម្ដងៗទៅហើយ តែទោះយ៉ាងណាក៏នៅតែស៊ូ។ ទោះបីក្ដៅ តាមផ្លូវឡើងមានកូនហាងតូចៗលក់ភេសជ្ជៈផ្សេងៗសម្រាប់អ្នកដំណើរ។ ដល់កាំ ៣០០០ ខ្ញុំហត់ឡើងចង់អស់មែនទែន ខ្ញុំទើបដឹងថាខ្លួនឯងនេះអាយុច្រើនណាស់ហើយ រាងកាយឱ្យសញ្ញា ម្យ៉ាងក៏ដោយសារខ្ញុំមិនដែលទៅហាត់ប្រាណមួយឆ្នាំជាងទៅហើយ។

6

5

ជាចុងក្រោយខ្ញុំក៏បានទៅដល់កំពូលភ្នំ។ កំពូលភ្នំនេះ គ្មានអីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍នោះទេ មានស្លាកសញ្ញាមួយសរសេរថា ទីបំផុតអ្នកក៏ធ្វើបាន ៣៧៩០កាំ។ សំរាកបន្ទិចយើងយកអង្ករទៅធ្វើបុណ្យ លើកំពូលភ្នំនេះក៏មានអាហារបួសមិនគិតថ្លៃផងដែរ។ ខ្ញុំបានធ្វើបុណ្យ ធ្វើសង្ឃៈទាន ឧទ្ទិសដល់ប៉ា។ ខាងលើនេះមានសំណាក់ព្រះពុទ្ធរូប មានរូបព្រះម៉ែគួនអ៊ីម មានរូងភ្នំតូចមួយ ខ្ញុំបានចូលទៅមើល តែពុំមានអីទេ មានតែរូបសំណាក់សម្រាប់បូជាមួយចំនួន។ ដោយប្រើថាមពលច្រើនក្នុងការឡើងភ្នំ ខ្ញុំបានទៅទទួលទានបបរបួសឥតគិតថ្លៃមួយកូនចាន។

7

8

ក្រោយមកខ្ញុំក៏បានដើរចុះមកវិញ លើកំភួនជើងខ្លាំងណាស់។ ដល់ឡានម្ចាស់ផ្ទះទិញបាយថ្ងៃត្រង់ឱ្យខ្ញុំមួយប្រអប់ ហូបឡើងឡានរួចយើងធ្វើដំណើរមកបាងកកវិញ។ មកដល់ផ្ទះវិញម៉ោងប្រហែល ៧ ជាងយប់។

12

ធ្វើយ៉ាងណាពេលយើងខ្លាច? ខែមករា 18, 2023

Posted by ភារម្យ in ចិត្តវិទ្យា, ពីនេះពីនោះ, វិចារណកថា.
add a comment

ជារឿយៗបើទោះបីជាយើងគិតដល់ភាពភ័យខ្លាចក្នុងបរិបទអវិជ្ជមានយ៉ាងណាក្តី ការភ័យខ្លាចអាចជារឿងវិជ្ជមានបំផុតក៏ថាបាន។ ភាពភ័យខ្លាចតឿនយើង ពេលមានគ្រោះថ្នាក់កើតឡើងដល់រាងកាយ។ វាជួយឱ្យយើងដឹងថាអ្វីដែលធ្វើឱ្យយើងជ្រួលច្រាលក្នុងចិត្តកំពុងកើតឡើង វារំឭកយើងនូវភាពឈឺចាប់ដែលយើងធ្លាប់ជួបប្រទះកាលពីអតីតកាល។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងករណីជាច្រើន ការភ័យខ្លាចក៏អាចជាទ្រុងរារាំងយើងមិនឱ្យធ្វើអ្វីដែលយើងចង់ធ្វើ។ នៅពេលយើងក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនយើង ហើយដឹងថាជីវិតរបស់យើងត្រូវបានរំខានយាយីដោយការភ័យខ្លាច ពេលនោះហើយដែលយើងត្រូវតែយកឈ្នះវាឱ្យបាន។

កំណត់អត្តសញ្ញាណនៃភាពភ័យខ្លាចរបស់យើង

ជំហានដំបូងដែលយើងត្រូវធ្វើក្នុងការយកឈ្នះភាពភ័យខ្លាចរបស់ខ្លួន គឺការកំណត់អត្តសញ្ញាណពីវាឱ្យច្បាស់ ។ ការកំណត់អត្តសញ្ញាណអាចជួយយើងឱ្យយល់កាន់តែច្បាស់នូវភាពភ័យខ្លាចទាំងឡាយណាដែលកំពុងដំណើរការដោយស្វ័យប្រវត្តិនៅក្នុងក្បាលរបស់យើង។ ក្នុងករណីខ្លះ ការកំណត់អត្តសញ្ញាណភាពភ័យខ្លាចរបស់មនុស្សមានភាពងាយស្រួល។ យើងប្រហែលជាខ្លាចទីខ្ពស់ ឬការហោះហើរ ឬអ្វីផ្សេងទៀត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលយើងកើតការភ័យខ្លាច វានឹងធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ភ័យស្លន់ស្លោ ពិបាកនឹងយល់ ហើយពេលនោះភាពភ័ន្តច្រឡំក៏កើតឡើង។ សូមចាប់ផ្តើមស៊ើបអង្កេតយ៉ាងលម្អិត គ្រប់ពេលដែលយើងខ្លាច នៅពេលដែលយើងខ្លាចនោះ វាមានសណ្ឋានស្រដៀងៗគ្នាដែរឬទេ? តើមានស្ថានភាព អារម្មណ៍ ឬសូម្បីតែមនុស្សណា ដែលធ្វើឱ្យយើងខ្លាច? ខ្លាចបរាជ័យ ខ្លាចចាញ់ ឬខ្លាចប្រឈមមុខ?

មុនពេលយើងអាចចាប់ផ្តើមកំណត់ថាអ្វីទៅជាភាពភ័យខ្លាចរបស់យើង យើងត្រូវកំណត់អត្តសញ្ញាណវាជាមុនសិន។ សម្រាប់មនុស្សមួយចំនួន នេះគឺជាការលំបាកខ្លាំងណាស់ ជាពិសេសប្រសិនបើភាពភ័យខ្លាចនេះបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ។ ការភ័យខ្លាចអាចមានច្រើនស្រទាប់ ដូចស្រទាប់របស់ខ្ទឹមបារំាង យើងអាចមើលដឹងថាប្រតិកម្មដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចផ្សេងៗគ្នាជាច្រើនបានកើតចេញពីស្រទាប់នៃភាពភ័យខ្លាចចម្បងមួយ។

សរសេរវាទុុក

ប្រសិនបើយើងមានបញ្ហាក្នុងការកំណត់ការភ័យខ្លាច សូមចាប់ផ្តើមដោយការសរសេរ ។ ការសរសេរគឺជាវិធីដ៏អស្ចារ្យមួយ ព្រោះវាអនុញ្ញាតឱ្យយើងរៀបចំគំនិត ស្វែងយល់បន្ថែមអំពីអ្វីដែលយើងត្រូវការ ឬអ្វីដែលអាចជាគន្លឹះ ។ ចាប់ផ្តើមសរសេរអំពីរឿងរ៉ាវភ័យខ្លាចរបស់យើង និងវិធីដែលវាប៉ះពាល់ដល់យើងទាំងផ្លូវកាយ និង ផ្លូវចិត្ត។ សរសេរអំពីបទពិសោធចុងក្រោយដែលយើងមានអារម្មណ៍ថា យើងមិនចង់ជួបវាទៀតទេ។ ឱកាសដែលយើងអាចកើតមានការភ័យខ្លាច វាអាចកើតឡើងនៅពេលដែលស្ថានការដែលយើងធ្លាប់បានជួបដូចគ្នាដដែលនោះបានកើតឡើងម្ដងទៀត។

ការភ័យខ្លាចគឺជារបស់ម្យ៉ាងដែលពិបាកដោះស្រាយនៅក្នុងក្បាលរបស់យើង។ យ៉ាងណាមិញ ការភ័យខ្លាចអាចធ្វើឱ្យយើងមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ ប៉ុន្តែវាក៏អាចធ្វើឱ្យយើងមានការភ័ន្តច្រឡំផងដែរ ជាពិសេសប្រសិនបើយើងពុំបានដឹងថា វាមានប្រភពមកពីណា។ ចូរកំណត់ម៉ោងរោទិ៍ រយៈពេលត្រឹមប្រាំនាទី ហើយសរសេរពីអ្វីក៏បានទាក់ទងនិងភាពភ័យខ្លាចរបស់យើង សរសេររហូតដល់យើងឮសំឡេងនាឡិការរោទិ៍ឡើង។ នេះជាវិធីមួយដែលអាចជួយយើង គឺដោយការយកភាពភ័យខ្លាចដែលកំពុងគ្របសង្កត់យើង យកវាទៅដាក់លើក្រដាស ធ្វើឱ្យយើងមានពេលគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់យន្តការការពាររបស់យើងផ្តើមដំណើរការ។ ការភ័យខ្លាចវាមិនចូលចិត្តបង្ហាញខ្លួនទេ វាចូលចិត្តលាក់ខ្លួនក្នុងទីងងឹតដូចមនុស្សកំណាច។

សន្ទនាជាមួយមនុស្សជិតស្និទ្ធ

ប្រសិនបើយើងមានបុគ្គលសំខាន់ៗនៅជុំវិញខ្លួនដែលយើងទុកចិត្ត វាមានហេតុផលជាច្រើនដែលគួរអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេចូលរួមក្នុងការស្រាវជ្រាវស្វែងរកប្រភពនៃភាពភ័យខ្លាចរបស់យើង។ មានករណីជាច្រើន មនុស្សជិតស្និទ្ធនឹងយើង អាចស្គាល់យើងច្បាស់ជាងយើងស្គាល់ខ្លួនឯងផងក៏ថាបាន ហើយជាលទ្ធផលពួកគេអាចជួយគិតពិចារណាទាក់ទងនឹងអ្វីដែលធ្វើឱ្យយើងខ្លាច។ ចូរសួរពួកគេថា តើគេបានដឹងទេថាយើងធ្លាប់មានការភ័យខ្លាច? ហើយសួរពួកគេទៀតថាតើពួកគេគិតថាយើងខ្លាចអ្វី? ពួកគេប្រហែលជាអាចចែករំលែកការយល់ឃើញដែលអាចធ្វើឱ្យយើងភ្ញាក់ផ្អើល។ មនុស្សខាងក្រៅអាចផ្តល់ទស្សនៈថ្មីៗពីអ្វីដែលអាចជាមូលហេតុនៃការភ័យខ្លាចរបស់យើងបាន។

យល់ថាភាពភ័យខ្លាចមានឥទ្ធិពលលើមនុស្សផ្សេងៗគ្នា

រឿងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍អំពីការភ័យខ្លាចគឺថា ទោះបីជាវាជាបទពិសោធទូទៅកើតឡើងលើមនុស្សគ្រប់គ្នាក៏ដោយ ក៏វាមិនមែនកើតមកពីរឿងដូចគ្នា ពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សនោះទេ។ ជាឧទាហរណ៍ មនុស្សពីរនាក់ទៅមើលពស់ ម្នាក់ប្រហែលជាភិតភ័យរកាំចិត្ត ខណៈម្នាក់ទៀតធម្មតាៗមិនខ្លាចទាល់តែសោះ! ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ វាលើសពីរោគខ្លាចឥតរឿងហេតុ។ មនុស្សពីរនាក់នេះធ្លាប់ជួបប្រទះរឿងរ៉ាវដូចគ្នា ទោះបីជាមនុស្សម្នាក់មានប្រតិកម្មអវិជ្ជមានខ្លាំងក៏ដោយ មនុស្សម្នាក់ទៀតបន្តសំដែងអាការៈដូចដើម។ ចិត្តរបស់យើងប្រៀបដូចម៉ាស៊ីនដ៏ស្មុគស្មាញ មាស៊ីនេះដំណើរការព័ត៌មានរាប់លានប៊ីត បូករួមទាំងការភ័យខ្លាចផងដែរ។ ឈប់ប្រៀបធៀបការភ័យខ្លាចរបស់យើងទៅអ្នកដទៃ ហើយរៀនពីភាពភ័យខ្លាចជាក់លាក់របស់យើងណាមួយ តើវាមានផលអ្វីខ្លះដល់យើង។ ការភ័យខ្លាចអាចមានលក្ខណៈពិសេសផ្ទាល់ខ្លួនដូចស្នាមម្រាមដៃ។

ស្វែងយល់ពីមូលហេតុហេតុអ្វីយើងខ្លាច

មនុស្សអាចខ្លាចរឿងដូចគ្នា ប៉ុន្តែតាមរបៀបពីរផ្សេងគ្នា។ ជាឧទាហរណ៍ មនុស្សពីរនាក់ ខ្លាចការឡើងយន្តហោះដូចគ្នា។ មនុស្សទីមួយខ្លាចថាយន្តហោះនឹងធ្លាក់ ខណៈពេលដែលមនុស្សម្នាក់ទៀតខ្លាចការលួចឬចាប់ពង្រត់លើយន្តហោះពោលគឺភេរវកម្ម។ ការភ័យខ្លាចរបស់មនុស្សទីមួយទាក់ទងនឹងការខ្លាចស្លាប់ ខណៈម្នាក់ទៀតភាពភ័យខ្លាចទាកទងការបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង។ ការបាត់បង់ការភ័យខ្លាចក្នុងការគ្រប់គ្រងគឺជារឿងដ៏សំខាន់មួយសម្រាប់សហគ្រិនជាច្រើនជាន់ថ្នាក់។

ដូចដែលយើងបានឃើញពីឧទាហរណ៍នេះ វាមិនចាំបាច់ទេក្នុងការនិយាយថាមនុស្សទាំងពីរភ័យខ្លាចការហោះហើរ ព្រោះលក្ខណៈនៃការភ័យខ្លាចវាបានបង្ហាញឱ្យឃើញរួចទៅហើយ។ សូមចំណាយពេលបន្តិចដើម្បីគិតអំពីមូលហេតុ ហេតុអ្វីយើងមានការភ័យខ្លាច និងអ្វីដែលជាកម្លាំងជំរុញនៅពីក្រោយវា? ប្រសិនបើយើងវិនិយោគពេលវេលាលើការគ្រប់គ្រងការភ័យខ្លាចរបស់យើង ហើយទទួលបានជោគជ័យដ៏ធំធេង ចូរចំណាយពេលបន្តិចដើម្បីគិតអំពីរវិធីដែលយើងអាចធ្វើការកំណត់អត្តសញ្ញាននៃភាពភ័យខ្លាចនោះ។ យើងមិនអាចយកឈ្នះការភ័យខ្លាចរបស់យើងបានទេ ប្រសិនបើយើងមិនស្គាល់ថាវាជាអ្វី!

ការបូូជាយញ្ញ និង តង្វាយឈាម ខែធ្នូ 9, 2022

Posted by ភារម្យ in ចំណេះដឹងទូទៅ, ចំនេះដឹងប្លែកៗ, ប្រវត្តិសាស្រ្ត, ពីនេះពីនោះ.
add a comment

ការបូជាសត្វ ឬ មនុស្សជាលក្ខណៈពិសេសនៃប្រពៃណីសាសនាជាច្រើនជុំវិញពិភពលោក។ គំនិតនៃការបូជាបែបសាសនានេះ មានសារសំខាន់ណាស់ ជាពិសេសក្នុងសង្គមអរិយធម៌បុរាណដូចជា ម៉េសូអាម៉េរិក អ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់គឺប្រជាជនម៉ាយ៉ាន និង អាស្សតិច។ ប្រជាជនម៉េសូអាម៉េរិកបានរស់នៅក្នុងតំបន់មួយ ដែលបច្ចុប្បន្ននេះលាតសន្ធឹងពីភាគកណ្តាលប្រទេសម៉ិកស៊ិករហូតដល់នីការ៉ាហ្គា។ អរិយធម៌ម៉ាយ៉ាន (ឡើងដល់ចំណុចកំពូលឆ្នាំ ២៥០-៩០០ គ.ស.) បានឈានមុខគេ ហើយបន្ទាប់មក ក៏បានដើរស្របគ្នាជាមួយនឹងអរិយធម៌អាស្សតិច ដែលឈានដល់ចំណុចកំពូលក្នុងអំឡុងឆ្នាំ ១៣០០-១៤០០ គ.ស.។ វប្បធម៌អាស្សតិច មានមូលដ្ឋានគ្រិះពីទំនៀមទម្លាប់ម៉ាយ៉ាន ហើយប្រជាជនទាំងពីរមានអាទិទេពមួយចំនួនដូចគ្នា បើទោះបីជាមានឈ្មោះផ្សេងគ្នាក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែអទិទេពទាំងនោះមានបុគ្គលិកលក្ខណៈស្រដៀងគ្នា។

អំណោយឈាមទៅវិញទៅមក

វប្បធម៌ម៉េសូអាម៉េរិកជឿថា បូជាយញ្ញជាឈាមដល់ព្រះរបស់ពួកគេ គឺជារឿងចាំបាច់មួយ ដើម្បីធានាបានដល់ការរស់រានមានជីវិតនៃលោក។ វាបានកើតឡើងក្នុងប្រពៃណីនៃការបង្ហូរឈាមក្នុងពិធីសាសនាដ៏ចំណាស់ បើនិយាយដល់អាយុកាល គេត្រូវត្រលប់ទៅកាន់កាលបរិច្ឆេទនៃអរិយធម៌ដ៏សំខាន់ដំបូងគេនៅម៉ិកស៊ិក មានឈ្មោះថា អល់មែក អរិយធម៌នេះមានការរីកចម្រើនជាខ្លាំងរវាងឆ្នាំ 1500 ទៅ 400 មុនគ.ស។ នៅក្នុងរឿងព្រេងនិទាន ព្រះខ្លួនឯងបានធ្វើពលិកម្មដ៏ធំធេងក្នុងការបង្កើតពិភពលោក ពោលគឺការបង្ហូរឈាមខ្លួនដើម្បីបង្កើតមនុស្សជាតិ។ ដូច្នេះហើយ អាទិទេពក៏ចង់បានការបូជាជាឈាមដូចគ្នាពីមនុស្សជាតិ ដើម្បីជាការតបស្នង។

ការបូូជាយញ្ញ និង ការបង្កើត

អំណាចនៃឈាម និងភាពចាំបាច់នៃការបូជា គឺជាចំណុចកណ្តាលនៃទេវកថានៃការបង្កើតអាស្សតិច។ អាស្សតិចជឿថាព្រះបានបង្កើតនិងបំផ្លាញអស់ពេលបួនសម័យកាលមកហើយ ឬ អាចនិយាយថាព្រះបានកំទេចព្រះអាទិត្យអស់បួនដួងរួចមកហើយ ក្រោយពីការកម្ទេចព្រះអាទិត្យទីបួនដោយទឹកជំនន់ អាទិទេពខ្យល់ កេតសាលកូអាត (Quetzalcoatl) និងប្អូនប្រុសសម្បូរល្បិចកល់របស់គាត់ឈ្មោះ តេសស្កាត់ធីប៉ូកា (Tezcatlipoca) បានចាប់ហែកទេពធិតា តលតិគុឡេ (Tlaltecuhtli – ឯកសារមួយចំនួនទៀត ថាជាអាទិទេព) ជាពីរចំណែក មួយចំណែកបង្កើតជាស្ថានសួគ៌ និងមួយចំណែកទៀតបង្កើតបានជាពិភពលោក។ ឯរូបកាយរបស់នាង បានបង្កើតអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងចាំបាច់សម្រាប់ជីវិតមនុស្សជាតិ ដូចជាដើមឈើ ផ្កា ស្មៅ ប្រភពទឹក អណ្តូង ជ្រលង និង ភ្នំ។ ដោយសារតែហេតុនេះហើយ ធ្វើឱ្យទេពធិតាឈឺចាប់ដ៏មហិមា នាងស្រែកទួញថ្ងូរពេញមួយយប់ ទាមទារឱ្យមនុស្សបូជាយញ្ញបេះដូង ដើម្បីព្យាលបាល និង ទ្រងទ្រង់នាង។ ការបង្កើតចក្រវាឡក៏កើតឡើងជាបន្តរបន្ទាប់ ទាំងអស់នោះសុតតែត្រូវការការបូជា ឬបូជាយញ្ញជាឈាម។ រូបចម្លាក់ឆ្លាក់លើជញ្ជាំងមួយបានបង្ហាញឱ្យឃើញថា ផ្កាយទីមួយកើតពីឈាមហូរចេញពីអណ្តាតរបស់ កេតសាលកូអាត ក្រោយគាត់ចោះវា។ អ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់នោះ ដើម្បីបង្កើតព្រះអាទិត្យទី ៥ គេតម្រូវឱ្យ អាទិទេពមួយអង្គលោតចូលគំនរឧសបូជាសពដែលកំពង់ឆេះ។ អាទិទេពពីរអង្គគឺ តិគូស៊ីតិកាតល (Tecuciztecatl) និង ណាណាវ័ស៊ីន (Nanahuatzin) ប្រកួតប្រជែងគ្នាដើម្បីកិត្តិយស ពោលគឺទាំងពីរអង្គបានដុតខ្លួនឯង។ ណាណាវ័ស៊ីនបានក្លាយជាព្រះអាទិត្យ រីឯ តិគូស៊ីតិកាតលបានក្លាយជាព្រះច័ន្ទ។ អាទិទេពផ្សេងទៀតបូជាបេះដូងខ្លួន ដើម្បីធ្វើឱ្យព្រះអាទិត្យថ្មីបន្តរផ្លាស់ទីលើមេឃ (ការបូជាបេះដូងគឺជាប្រធានបទដែលកើតឡើងនៅក្នុងទេវកថានិងពិធីកម្មរបស់ម៉េសូអាម៉េរិក)។

បំណុលដ៏គួរអោយខ្លាចរបស់មនុស្ស

ទាំងជនជាតិម៉ាយ៉ាននិងអាស្សតិចចងភ្ជាប់ទៅនឹងព្រះរបស់ពួកគេដោយបំណុលឈាម នៃដំណើរការនៃការបង្កើត ដោយគ្មានថ្ងៃអាចសងបំណុលនេះរួច។ ក្រោយពីកេតសាលកូអាតចុះទៅកាន់នរក ហើយបានយកឆ្អឹងរបស់មនុស្សសម័យមុនមក (ឆ្អឹងបន្សល់ពីសម័យទាំងបួន ដែលអាទិទេពបានកំទេចចោល) អាទិទេពផ្សេងបានកិនឆ្អឹងទាំងនោះ ឱ្យទៅជាម្សៅសម្រាប់ធ្វើអាហារដ៏ប្រណិត។ ពួកគេបានបណ្តក់ឈាមខ្លួនទៅលើម្សៅនោះ ដើម្បីធ្វើឱ្យវាមានចលនា ហើយបង្កើតបានជាមនុស្សជាតិថ្មី ជាពពួកមនុស្សដែលបេះដូងរបស់គេ អាចបំពេញតាមតម្រូវការរបស់អាទិទេព ពេលអាទិទេពចង់បានវា។ នៅក្នុងទេវកថាម៉េសូអាម៉េរិក គ្រប់ៗអំឡុងពេល 52 ឆ្នាំម្ដងរាប់ថាជាវដ្ដមួយ ហើយចុងបញ្ចប់នៃវដ្តនេះ បង្កឱ្យក្លាយទៅជាចុងបញ្ចប់នៃពិភពលោក។ ការបូជារបស់មនុស្សធ្វើឡើងដើម្បីផ្គាប់ចិត្តអាទិទេព ហើយបញ្ចុះបញ្ចូលពួកគេមិនឱ្យបញ្ចប់យុគសម័យបច្ចុប្បន្ន ពោលគឺព្រះអាទិត្យទីប្រាំ។ ជនជាតិម៉ាយ៉ានជឿថាការបូជាឈាមគឺចាំបាច់ណាស់ សម្រាប់ឱ្យព្រះអាទិត្យរះនៅលើមេឃ ជារៀងរាល់ព្រឹក។ អាទិទេពព្រះអាទិត្យរបស់អាស្សតិចគឺ ហ៊ុយហ្សីឡូផុសឆ្លី (Huitzilopochtli) ជាប់ដៃតស៊ូជាមួយភាពងងឹត ហើយចាំបាច់ត្រូវពង្រឹងកម្លាំងដោយឈាម ធ្វើបែបនេះគឺដើម្បីឱ្យព្រះអាទិត្យបន្តដំណើរនៅក្នុងវដ្តរបស់វា។ ដូច្នេះវត្តមានបន្តររបស់ពិភពលោកម៉េសូអាម៉េរិក ឃើញថាមានភាពតឹងតែងបំផុត ចាំចាប់ការគាំទ្រឥតឈប់ឈរតាមរយៈការបូជា។

បូជាយញ្ញជាឈាមដល់អាទិទេពមានពីរទម្រង់៖ ការបូជាដោយស្វ័យប្រវត្ត (ការបង្ហូរឈាមដោយខ្លួនឯង) និងការបូជាមនុស្ស។ ទាំងម៉ាយ៉ាន និង អាស្សតិចជ្រើសរើសយកការចូលរួមបូជាដោយស្វ័យប្រវត្ត។ ពួកអភិជនម៉េសូអាម៉េរិក មានឯកសិទ្ធិ និងការទទួលខុសត្រូវ ក្នុងការបង្ហូរឈាមរបស់ពួកគេបូជាដល់ព្រះអាទិទេព។ ទាំងនេះពាក់ព័ន្ធដល់ការវះសាច់របស់ពួកគេ ដោយប្រើឆ្អឹងខ្នងសត្វបបែល ឬកាំបិតធ្វើពីថ្មអប់ស៊ីឌៀន និងជាញឹកញាប់បំផុត គេប្រើឆ្អឹងខ្នងដ៏មុតស្រួចនៃដើមកន្ទុយក្រពើ។ ឈាមត្រូវបានស្រូបចេញពី ត្រចៀក ស្មងជើង ជង្គង់ កែងដៃ អណ្តាត ឬស្បែកគ្របក្បាលលិង្គ។

ការបូជាដោយស្វ័យប្រវត្តកើតមានតាំងពីអរិយធម៌អល់មែក រហូតដល់សម័យអេស្បាញទទួលជ័យជម្នះលើម៉ិកស៊ិកនាឆ្នាំ ១៥១៩។ ទាំងបុរសនិងស្ត្រីនៃអភិជនម៉ាយ៉ានបានចូលរួមក្នុងពិធីបូជានេះ។ បុរសបង្ហូរឈាមចេញពីស្បែកគ្របក្បាលលិង្គរបស់ពួកគេ រីឯស្ត្រីចេញពីអណ្តាត។ ពួកគេប្រមូលតង្វាយរបស់ខ្លួនដាក់លើបន្ទះសំបកក្រដាស រួចដុតវា។ តាមរយៈផ្សែងដែលចេញពីតង្វាយទាំងនេះ ពួកគេបានប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយបុព្វបុរស និងអាទិទេពរបស់ពួកគេ។

ពិធីបូជា

ការបូជាមនុស្សគឺជារឿងធម្មតា ក្នុងចំណោមជនជាតិអាស្សតិច ជាជាងជនជាតិម៉ាយ៉ាន ដែលគេអនុវត្តវាតែក្នុងឱកាសពិសេសណាមួយ ដូចជាពិធីប្រសិទ្ធព្រះវិហារថ្មីជាដើម។ ការបូជារបស់ជនជាតិអាស្សតិច ជាធម្មតាពាក់ព័ន្ធទៅនឹងការកាត់យកបេះដូងជនរងគ្រោះចេញពីរាងកាយរបស់គាត់។ បេះដូងត្រូវបានគេជឿថា ជាបំណែកថាមពលនៃព្រះអាទិត្យ ដូច្នេះការវះយកបេះដូងចេញ ប្រៀបប្រដូចទៅនឹងដំណើរការនៃការប្រគល់ថាមពលត្រលប់ទៅឱ្យប្រភពដើមរបស់វាវិញ។ ជាធម្មតាជនរងគ្រោះត្រូវបានបូជាចារ្យបួននាក់ លើកដាក់លើបន្ទះថ្មពិឃាតនៅក្នុងព្រះវិហារ ខណៈពេលដែលបូជាចារ្យទីប្រាំធ្វើការវះកាត់បេះដូងចេញពីរាងកាយជនរង់គ្រោះដោយកាំបិតធ្វើពីថ្មអូស៊ីឌៀន ហើយបានថ្វាយវា(ទាំងបេះដូងនេះកំពុងលោត) ដល់ព្រះអាទិទេពតាមរយៈនាវាមួយដែលមានឈ្មោះថាគ័ស៊ីកៃ (cuauhxicalli) ក្បាលឥន្ទ្រី។ ក្រោយពីវះយកបេះដូងចេញ សាកសពត្រូវបានគេរំកិលចុះតាមជណ្តើរនៃប្រាសាទរាងពីរ៉ាមីត ឱ្យធ្លាក់ទៅដល់ផ្ទាំងថ្មនៅជាន់ក្រោមដី។ ក្បាលរបស់ជនរងគ្រោះត្រូវបានគេកាត់ចេញ ដៃនិងជើងក៏អាចត្រូវបានគេកាត់ចេញផងដែរ។ លលាដ៍ក្បាលត្រូវបានគេយកទៅបង្ហាញនៅលើតុលលាដ៍ក្បាល។ ការសម្លាប់ជនរងគ្រោះ វាអាស្រ័យលើលក្ខណៈពិសេសរបស់អាទិទេពផ្សេងៗដែលគេគោរពបូជា ជនរងគ្រោះអាចនឹងត្រូវបានគេសម្លាប់តាមរយៈការប្រយុទ្ធក្នុងពិធី ជ្រមុជឱ្យលង់ទឹក បាញ់សម្លាប់ដោយព្រួញ ឬពន្លះស្បែក។

មាត្រដ្ឋានចំនួនមនុស្សចូលរួមក្នុងការបូជា ជួនកាលអាចឈានទៅដល់សមាមាត្រមួយដែលធំសម្បើម៖ ឧទាហរណ៍ ពិធីបូជានៅប្រាសាទជនជាតិអាស្សតិចនៃហ៊ុយហ្សីឡូផុសឆ្លី (Huitzilopochtli) នៅ ធិណូឆៈធិឡាន (Tenochtitlan) ក្នុងឆ្នាំ 1487 ជនរងគ្រោះប្រហែល 80,400 នាក់ត្រូវបានគេរាយការណ៍មកថា ស្ម័គចិត្តបូជាខ្លួនដល់ព្រះអាទិទេពពួកគេ ឈាមកករបស់ពួកគេបង្កើតបានជាថ្លុកធំៗនៅក្នុងព្រះវិហារ។ បើទោះបីជាគេទទួលយកបាននូវការប៉ាន់ប្រមាណការបញ្ចុះចំនួនជនរងគ្រោះមកត្រឹម 20,000 នាក់ក៏ដោយ នេះនៅតែជាការសម្លាប់មនុស្សក្នុងទ្រង់ទ្រាយធំ។

ដំណើរកម្សាន្តទៅកាន់ប្រទេសឡាវ ខែវិច្ឆិកា 15, 2022

Posted by ភារម្យ in ទេសចរណ៍, អំពីភារម្យ.
2 comments

ដំណើរកម្សាន្តនេះ ជាដំណើរកម្សាន្តលើកទី១ក្នុងជីវិតខ្ញុំទៅកាន់ប្រទេសឡាវ ដែលមានរយៈចម្ងាយប្រមាណ ៦៥០ គ.ម ពីក្រុងបាងកករាជាណាចក្រថៃ ទៅកាន់ក្រុងវៀងចន្ទន៍សាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យប្រជាមានិតឡាវ (ភាសាលាវ៖ ສາທາລະນະລັດປະຊາທິປະໄຕປະຊາຊົນລາວ)។ ដំណើរកម្សាន្តលើកនេះ មានសមាជិក ៣ នាក់ ទីមួយខ្ញុំ ទីពីីរមិត្តខ្ញុំរៀននៅសកលមហិដុន និង ទីបីសិស្សប្អូនម្នាក់រៀននៅសាកលវិទ្យាល័យបច្ចេកវិទ្យាឃីងមង្គុតធនប៊ុរី គាត់ទាំងពីរជាបេក្ខភាពបណ្ឌិត ខណៈខ្ញុំចប់បានមួយឆ្នាំហើយ។ ការធ្វើដំណើរលើកនេះ ខ្ញុំទទួលបន្ទុកសិក្សា រៀបគំរោង (ប្រឹក្សាជាមួយសមាជិកទាំងពីីរ) និងដំណើរការឯកសារ ពីរនាក់ទៀតឆ្លាស់គ្នាបើកបរ ដោយយើងសម្រេចចិត្តយករថយន្តផ្ទាល់ខ្លួនចូលប្រទេសឡាវ។ នាថ្ងៃទី ១១ តុលា ឆ្នាំ២០២២ ពេលល្ងាចខ្ញុំចេញពីធ្វើការ ខ្ញុំជិះឡានក្រុងទៅឈប់នៅវិមានរំលឹកអនុស្សាវរីយ៍ កណ្តាលក្រុងបាងកក (Victory Monument) ជាកន្លែងដែលសមាជិកមកផ្តុំគ្នា សិស្សប្អូនមកដល់មុុន មិនយូរប៉ុន្មានមិត្តខ្ញុំរៀននៅសកលមហិដុន បានបើកឡានមកយក ដំណើរកម្សាន្តចាប់ផ្តើមត្រង់នេះ។

តាមគម្រោង យើងធ្វើរដំណើរពេលយប់ រួចឈប់សំរាកនៅខេត្តមហាសារៈខាម ឬ ខនកេន។ យើងធ្វើដំណើរកាត់តាម អយុធ្យា សារៈបុរី រួចកាត់តាម នគររាជសីម៉ា ទើបទៅដល់ខនកេន ដោយសំរេចរើសយកខេត្តខនកេន ជាកន្លែងសម្រាប់សំរាកយប់នេះ។ ល្ងាចនោះនៅតាមផ្លូវ ខ្ញុំបានរៃអង្គាសលុយសមាជិកទាំងអស់ មកដាក់ជាថវិការួមដើម្បីចំណាយ យើងឈប់បរិភោគអាហារពេលល្ងាច ព្រមចាក់សាំងឡាន។ ធ្វើដំណើរពេលឈប់ ផ្លូវទូលាយ ធ្វើដំណើរបានលឿន ការពិតពួកយើងបានវិភាគ និង សិក្សារួចមកហើយលើបញ្ហានេះ។ ម៉ោងប្រមាណ ២ ភ្លឺ ពួកយើងធ្វើដំណើរមកដល់ ខនកេន អ្វីដែលគួរឱ្យអស់សំណើចនោះគឺ យើងចូលលេងក្លឹប ផឹកបៀ ស្តាប់តន្រ្តី មុនដើររកសណ្ឋាគារដេក ហាហា នេះហើយជិវិត! ម៉ោង៣កន្លះទៀបភ្លឺ ខណៈកំពុងក្រេបបៀត្រជាក់ៗក្នុងក្លឹប យើងកក់សណ្ឋាគារបានតាមអ៊ីនធើណេតបានសំរេច ចេញពីក្លឹបយើង ចុះឈ្មោះចូលសម្រាកក្នុងសណ្ឋាគារ។ ខ្ញុំបង្គាប់ឱ្យសមាជិកទាំងអស់ ជួយគ្នាបំពេញឯកសារសំខាន់ៗមានដូចជា Re-entry វីសា ឯកសារនាំរថចេញពីប្រទេសថៃ និង ចូលប្រទេសឡាវជាដើម។ ពួកយើងបំពេញទាំងស្រវឹង និងងងុយ បំពេញរួចម៉ោងប្រហែល ៤ កន្លះភ្លឺ ថ្ងៃ១២ តុលា ២០២២។ ម៉ោង ១០ព្រឹក ពួកយើង checkout ពីសណ្ឋាគារ យើងទៅហូបអាហារពេលព្រឹក (មិនច្បាស់ថាអាហារពេលព្រឹក ឬ ថ្ងៃត្រង់) នៅខនកេន រួចឆ្លៀតទៅ Home Pro ដើម្បីទិញថ្មសោឡាន។ តាមផ្លូវមានកន្លែងខ្លះគេកំពុងជួសជុល ម៉ោងប្រហែល ១ កន្លះរសៀល យើងបានមកដល់ទឹកដីខេត្តណងខាយ យើងឈប់សំរាកហូបបាយថ្ងៃត្រង់នៅទីនេះ យើងហៅអាហារអ៊ីសាន ញ៉ាំមួយទំហឹងមនុស្សចាស់។ ម៉ោងប្រហែលជា៣កន្លះ យើងបានមកដល់ព្រំដែនថៃ-ឡាវ ច្រកណងខាយ អ្វីដែលអង្រួនដួងចិត្តពួកយើងនោះ គឺនារីថៃ-ឡាវអ្នកដំណើរឆ្លងព្រំដែន ស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់ ស្ទើតែធ្វើអោយពួកយើងភ្លឹកស្មារតី ហាហា ពួកយើងចាប់ផ្តើមដំណើរការឯកសារផ្សេងៗ។ ដំបូង Re-Entry វីសា ដោយសារពួកយើងកាន់វីសាថៃ ដូចនេះរាល់ពេលដែលលពួកយើងចាកចេញពីប្រទេសថៃ ដើម្បីអោយវីសាយើងមានសុពលភាព តម្រូវអោយពួកយើងធ្វើ Re-Entry អ្នកមករៀនថៃគ្រប់គ្នា ប្រកដជាយល់ច្បាស់លើបញ្ហានេះ។ យើងបង់ម្នាក់ ១០០០បាត ដោយយើងបានត្រៀមឯកសារមកគ្រប់ចំនួន ដូច្នេះដំណើរការនេះមិនស៊ីពេលច្រើននោះទេ។ បន្ទាប់មកយើងរត់ឯកសារឡាន ដំបូងត្រូវទៅសុំ QR Code វាយលើលិខិតឆ្លងដែនឡាន (ឡានតម្រូវឱ្យមានលិខិតឆ្លងដែនដូចមនុស្សដែរ ប្រទេសថៃព័ណ៌ស្វាយ) រួចបំពេញឯកសារទាក់ទងការនាំរថចេញ (Information of Conveyance) ចុងក្រោយបំពេញឯកសារ ព័ត៌មានអ្នកបើក និង អ្នកដំណើរ។ ពួកយើងរត់ទៅរត់មកពេញហ្នឹង ព្រោះវាជាលើកទី១ ម្យ៉ាងដោយសារខ្ញុំបានសិក្សាព័ត៌មានមកច្រើនគួរសមដែរ ជាហេតុធ្វើឱ្យដំណើរការគ្រប់យ៉ាងលូន រហូតដល់វគ្គត្រួតរថ (ត្រូវបើកកញ្ចក់ឡានទាំងអស់ ដើម្បីឱ្យមន្ត្រីគេអាចឃើញខាងក្នុងឡានបាន) ចុងក្រោយបង់ប្រាក់ឆ្លងស្ពានមិត្តភាពថៃ-ឡាវ (International Friendship Bridge 1) ២០បាត។

ម៉ោង ៤កន្លះល្ងាច យើងបើករថយន្តផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើងចូលទឹកដីឡាវដោយជោគជ័យ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍រំភើបពេលដែលបានឃើញរូបភាពតាមដងផ្លូវ ក្នុងចិត្តខ្ញុំស្រម៉ៃដល់ រូបភាពមនុស្សម្នាក់ដែលហ៊ានឆ្លងព្រំដែន Comfort Zone របស់ខ្លួន ឆ្ពោះទៅកាន់ស្ថានទីដែលថ្មីៗ ពោលគឺ Learning Zone នោះឯង តែៗៗៗៗៗ នៅ! នៅរត់ឯកសារខាងឡាវមួយវគ្គទៀត។ ការបើកបរនៅថៃតម្រូវឱ្យបើកខាងឆ្វេង មកដល់ឡាវត្រូវបើកខាងស្តាំ។ តំបូងពួកយើងត្រូវដើរទៅរកទូរ Smart VAT ដើម្បីបំពេញព័ត៌មានរថយន្ត រួចធ្វើការបង់ប្រាក់។ បន្ទាប់មកយើងបំពេញឯកសារប័ត្រចេញចូលប្រទេសឡាវ រួបរួមឯកសារទាំងអស់ដាក់ឱ្យប៉ូលីសឡាវ រួចគាត់វាយត្រាលើលិខិតឆ្លងដែនយើងទាំងបីនាក់ ខាងមន្ត្រីឡាវចេញឯកសារមួយច្បាប់ទៀតទាក់ទងនិងតារាងអ្នកដំណើរ ដើម្បីឱ្យយើងបំពេញ បំពេញរួច រួបរួមវាជាមួយវិក្ក័យបត្រ Smart VAT យើងដើរទៅកាន់រថយន្តយើង ហើយបើកវាកាត់ដានត្រួតឡាវ បង្ហាញឯកសារដល់មន្ត្រី ដោយរថយន្តត្រូវបើកបង្អួចទាំងអស់ ដើម្បីមន្ត្រីឡាវអាចឃើញក្នុងឡានយើង គ្រប់យ៉ាងដំណើរការយ៉ាងរលូន ម៉ោង៥កន្លះល្ងាច យើងអាចបើកឡានក្នុងទឹកដីឡាវជាផ្លូវការបាន។

ក្រោយមកពួកយើងបានប្តូរលុយថៃបាតទៅគីបឡាវ (១បាត = ៤៩០ គីបនាពេលនោះ) ពួកយើងទិញស៊ីមកាតឡាវមួយ ដើម្បីបើកមើល GPS រកផ្លូវធ្វើដំណើរទៅក្រុងវៀងចន្ទន៍ មានលួចសួរតម្លៃបៀឡាវទៀត ហិហិ។ ក្នុងចិត្តរំភើបតិចតួចដែរ ព្រោះវាជាលើកទីមួយចូលប្រទេសឡាវ សង្កេតឃើញថា ខ្ញុំអាចប្រើភាសាថៃសន្ទនាជាមួយបងប្អូនឡាវបាន ដោយពួកយើងយល់គ្នា ពុំចាំបាច់ប្រើភាសាអង់គ្លេស (ខ្ញុំចេះថៃ និង អង់គ្លេស)។ តាមដងផ្លូវនាពេលរាត្រី ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា វាស្រដៀងទៅហ្នឹងស្រុកខ្មែរដែរ។ ម៉ោង ៦ កន្លះល្ងាច យើងបានមកដល់ក្រុងវៀងចន្ទន៍ បន្ទាប់ពី Checking ផ្ទះសំណាក់រួច (កក់តាំងតែពីនៅបាងកកតាម Booking.com ហើយចង់ប្រាប់ថាពិភពលោកអោយបានដឹងថា បុគ្គលិកស្អាត និយាយឡាវពីរោះ ហិហិ លង់) ពួកយើងចេញក្រៅ ដើររកកន្លែងដើម្បីទទួលទានអាហារពេលល្ងាច ដើរទៅដើរមក ដើរកាត់ម៉ាតមួយ ឆ្លៀតមើលប្រភេទនិងតំលៃស្រាបៀឡាវ ជាចុងក្រោយហូបអាហារតាមដងផ្លូវដដែល បុកល្ហុង ឡាប សាច់អាំង ខ្ញុំរត់ទៅទិញបៀឡាវមកបីកំប៉ុងនៅម៉ាត មកផឹកតេសៗកំដរបរិយាកាស ភ្លៀងក៏រលឹមធ្លាក់ស្រិចៗមកទៀត ក្បែរៗតុរក៏មាននិស្សិតស្រីឡាវមកអង្គុយញ៉ាំក្បែរៗ ចង់តែទៅសួរពួកគាត់ថា អត់ទោសបាទ ចង់មានគូរជាជាតិខ្មែរទេបាទ? ហិហិ សិស្សប្អូនអ្នកសួរ! ម្តុំៗនេះសង្កេតឃើញថាមានសំរាមច្រើន តែបងប្អូនក្បែរនោះគាត់ប្រាប់ថា ឡាវទើបតែប្រារព្វពិធីបុណ្យអ្វីម្យ៉ាងរួច បណ្តាលឱ្យសល់សំរាមបែបនេះ។ និយាយពីផ្ទះសំណាក់យើង នៅទល់មុខវត្តមួយ ពេលជិះមកតំបូងដោយវត្តបើកភ្លើងច្រើនព៌ណពេក មិត្តខ្ញុំច្រឡំថាក្លឹប ហិហិ ត្រលប់មកផ្ទះសំណាក់ពួកយើងសំរាកបន្ទិច ងូតទឹករួច ដល់ពេលដើរលេងយប់ យ៉េៗៗៗៗៗ ម៉ោង ១០កន្លះយប់ យើងទៅលេង ម៉ាកធូ (Mark Two) ហៅបៀឡាវដបមកញ៉ាំ ស្តាប់តន្រ្តីឡាវ តែគាត់ច្រៀងតែបទថៃ។ ខ្ញុំចង់បានបរិយាកាសបែបឡាវៗ មិនមែនថៃៗបែបនេះ តែក៏ពិបាកថាដែរ បងប្អូនឡាវគាត់ថាវាជារៀងធម្មតាទៅហើយនៅស្រុកឡាវ។ ម៉ោង ១២ កន្លះយប់យើងចូលក្លឹប នៅម៉ាកធូដដែល ខ្ញុំផឹកបៀឡាវអស់ច្រើនណាស់ រហូតម៉ោង ២យប់ជាងទើបយើងត្រលប់មកផ្ទះសំណាក់វិញ។

ព្រឹកថ្ងៃ ១៣ តុលា ២០២២ ម៉ោង ១០ព្រឹក រៀបចំរួចរាល់ពួកយើង Checkout ផ្ទះសំណាក់ ជម្រាបលាបុគ្គលិកដ៏គួរឱ្យស្រលាញ់ មិនដឹងថ្ងៃណាបានជួបនាងទៀត ហិហិ ពួកយើងមានគម្រោងទៅដើរលេងទ្វារជ័យជាកន្លែងតំបូង យើងចតរថតាមដងផ្លូវក្បែរទ្វារជ័យ រួចដើររកអាហារថ្ងៃត្រង់ញ៉ាំ មានកន្លែងមួយសម្បូរបុគ្គលិកធ្វើការជនជាតិឡាវចូលចិត្តមកជាលក្ខណៈ local យើងក៏សម្រេចចិត្តថាសាកល្បងដែរ។ យើងហៅអាហារឡាវមកញ៉ាំពិសេសគឺ បាយដំណើប ឡាបត្រី ឡាបសាច់គោ ស្ងោអ្វីម្យ៉ាង។ ខណៈកំពុងញ៉ាំ ខ្ញុំក៏បានសង្កេតមើល វិធីជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់បុគ្គលិកជនជាតិឡាវ។ គិតលុយរួច យើងទៅលេងទ្វារជ័យ ចតឡានក្បែទ្វារជ័យ យើបានថតរូបលេង ដើរមើលបរិយាកាស សិស្សប្អូនជួយទិញអាវយឺតប្រទេសឡាវមួយ សង្កេតឃើញថាសម្បូរជនជាតិថៃមកលេងជាច្រើន ខ្ញុំបានជួយថតរូបយាយតាមួយគូរ ចៃដន្យទូរស័ពគាត់អស់ម៉េម៉ូរី។ យើងបន្តរដំណើរទៅកាន់វត្តព្រះធាតុហ្លួង នៅកន្លែងលក់សំបុត្រ មានលោកតាចំណាស់ម្នាក់ជាអ្នកលក់សំបុត្រ គាត់ឱ្យបង់លុយតែពីរ ចំលែកត្រង់ថាយើងមកគ្នាបីនាក់ ។ ដើរទស្សនារួច ថតរូបរួច ចូលបន្ទប់ទឹករួច ចេញមកវិញពួកយើងបានសន្ទនាជាមួយបងប្អូនឡាវ ជាអ្នកលក់ស៊ីមកាត ពួកគាត់គ្មានបំណងមកលក់ដូរនៅទីនេះទេ ពួកគាត់គ្រាន់តែមកសំរាកនៅក្បែៗវត្តព្រះធាតុហ្លួងនេះ ពួកយើងសាកសួរពួកគាត់ពីនេះពីនោះ មិិត្តខ្ញុំសួររឿងក្លឹបរាត្រីដែលជានជាតិឡាវចូលចិត្តទៅលេង ^^ ឯខ្ញុំនិងសិស្សប្អូនជួយទិញស៊ីមពួកគាត់ម្នាក់មួយៗ។ ចេញពីទីនោះ ពួកយើងបើកឡានចេញទៅជាយក្រុង ដើម្បីទៅលេងវត្តមួយ ដែលបងប្អូនអ្នកលក់ស៊ីមកាតគាត់បានណែនាំ តែផ្លូវលំបាករលាក់ តែទីបំផុតយើងក៏បានទៅដល់ តែវត្តពុំសូវស្អាតទេ។ ចេញពីវត្តជាយក្រុង យើងទៅយកសិស្សប្អូន២នាក់ទៀត ដែលគាត់ធ្លាប់រៀននៅថៃ ហើយមកធ្វើការនៅវៀងចន្ទន៍នេះ។ គាត់ជាកូនភ្លោះ ហើយថ្ងៃនេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់ពួកគាត់ផងដែរ ពួកយើងបានទៅញ៉ាំអាហារនៅភោជនីដ្ឋានមួយនៅកណ្តាលក្រុង ខ្ញុំជូនអំណោយថ្ងៃខួបពួកគាត់ ម្នាក់សៀវភៅមួយក្បាល។ បន្ទាប់ពីញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចជុំគ្នារួចមក ពួកយើងជូនពួកគាត់ទៅផ្ទះ រួចយើងបន្តររកសណ្ឋាគារសម្រាប់គេងយប់នេះ។ តាមរយៈអ៊ីនធើណេត ខ្ញុំកក់បន្ទប់សណ្ឋាបាន បន្ទាប់ពី Check-in រួច យើងសំរាកបន្ទិច ម៉ោងប្រហែល១០យប់ បិសាចរាត្រីចេញដើររាតត្បាតទៀតហើយ ហាហា ពួកយើងទៅផឹកបៀ ស្តាប់តន្ត្រី នៅហាងមួយឈ្មោះថា តាំងឡាក់។ ម៉ោងប្រហែល ១២យប់ ចេញពីតាំងឡាក់ ដោយមានការណែនាំពីបុគ្គលិកទីនោះ យើងទៅលេងក្លឹបឈ្មោះថា ដុតទ័រ អូស្កា តែពួកយើងមានអារម្មណ៍ថា គ្រប់យ៉ាងថ្លៃខុសធម្មតា ម៉ឺនុយក៏អក្សរចិនទៀត ពួកយើងក៏បានចាកចេញពីទីនោះ ត្រលប់មកសណ្ឋាគារវិញ។

ព្រឹកថ្ងៃ ១៤ តុលា ២០២២ ពួកយើង Checkout ពីសណ្ឋាគារ រួចទៅញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់នៅកន្លែងម្សិលមិញ ពោលគឺកន្លែងដដែល ក្បែរៗទ្វារជ័យ។ ថ្ងៃនេះយើងមានគម្រោងទៅលេងវាំងវៀង។ អាហារដែលពួកយើងហៅ មានបុកល្ហុងឡាវ គុយទាវឡាវមិនដាក់សរសៃមី សាច់អាំង បាយដំណើប ។ល។ ដោយពួកយើងត្រូវចាំ សិស្សប្អូនពីរនាក់ទៀត ចេញពីធ្វើការដើម្បីទៅវាំងវៀងជាមួយគ្នា ដូច្នេះពួកយើងសម្រេចចិត្តថា ទៅផឹកកាហ្វេដើម្បីសំរាករង់ចាំពួកគាត់ រួចក៏ដើររកហាងកាហ្វេ។ មកដល់ហាងកាហ្វេមួយ ទីនោះមានក្មេងស្រីជំទង់ជាច្រើន ខណៈរង់ចាំនៅហាងកាហ្វេនេះ ដួងនេត្រាខ្ញុំបានជំពប់លើបុប្ផាឡាវមួយទង អ្វីដែលហួសចិត្តនោះគឺ នាងមានអាយុត្រឹមតែ១៤ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ អាចធ្វើជាកូនស្រីខ្ញុំបាន ហាហា ក្តីស្រម៉ៃរលំរលាយ! ម៉ោង ៤ កន្លះ យើងប្តូរហាងកាហ្វេទៅ ហាង Amazon ក្បែរកន្លែងសិស្សប្អូនភ្លោះធ្វើការ ខ្ញុំកម្មង់សូកូឡេតមួយកែវ បង់ប្រាក់ជាលុយបាត លុយគីបដាច់ស្តុកអស់ហើយ។ ៥ល្ងាចពួកយើងចាកចេញពីវៀងចន្ទន៍ ធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅវាំងវៀង តាមផ្លូវហាយវេហ៏ ផ្លូវល្បើនលឿនរបស់ឡាវ សាងសង់ដោយប្រទេសចិន។ មុនចាកចេញយើងទិញបាយដំណើប សាច់គោអាំងតែស្វិតបន្ទិច តាមដងផ្លូវ ញ៉ាំជាអាហារពេលល្ងាចលើឡាន។ ដល់វាំងវៀង GPS នាំផ្លូវទៅរកកន្លែងស្នាក់ខុស ទាល់តែពួកយើងខលសួរម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់ រួចគាត់ជិះម៉ូតូមកយកយើង ទើបយើងទៅដល់ផ្ទះសំណាក់ជាស្ថាពរ។ កន្លែងយើងស្នាក់ វាជាផ្ទះថ្មចាស់ៗ ខាងមុខយើងអាចមើលឃើញភ្នំ មានទឹកហូរ សរុបមកកន្លែងយើងស្នាក់ពុំសូវស្អាតប៉ុន្មានទេ មានធូលីច្រើន តែសំខាន់គឺតម្លៃថោក ជនជាតិបរទេស្នាក់នៅច្រើន។ តំបូងយើងគិតថាគេងរួមគ្នា តែបន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលបន្ទប់រួច ជាបន្ទប់គ្រួសារមានគ្រែ ៥ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា មិនសូវសាកសមសម្រាប់សិស្សប្អូនភ្លោះ ព្រោះទ្វារបន្ទប់ទឹកមានបញ្ហា ពួកគាត់ជាស្រី វាមិនសូវសមនិងកុំឱ្យមិនស្រណុកចិត្ត ពួកយើងសម្រេចចិត្តកក់បន្ទប់មួយទៀតសំរាប់ពួកគាត់។ អាកាសធាតុនៅទីនេះ ផ្តើមចុះត្រជាក់ បន្ទាប់ពីសំរាកបន្ទិចមក ពួកយើងដើររកអីញ៉ាំ និង ដើរមើលបរិយាកាសពេលរាត្រីនៅវាំងវៀង ពួកយើងញ៉ាំហ្វឺឡាវ នៅហាង local មួយកន្លែង បន្ទាប់មកដើររកកន្លែងញ៉ាំបៀជជែកគ្នាលេង ហាងតំបូងដែលយើងចូល បរិយាកាសហាក់ដូចនៅស្រុកចិន ហិហិ អង្គុយបានបន្តិច ម្យ៉ាងដោយពុំទាន់បានកម្មង់អាហារ ពួកយើងសម្រេចចិត្តដូរហាង ហាងចុងក្រោយអ៊ូអរល្មម សម្រួលឱ្យយើងអាចជែកគ្នាលេងបាន យើងហៅបៀឡាវពីរបីប្រភេទមកសាក ក្រោយមកយើងទៅហាងម៉ាស្សា លើកតំបូងម៉ាស្សានៅឡាវ ខ្ញុំជាមនុស្សដែលធម្មតាៗជាមួយរឿងម៉ាស្សា ខ្ញុំមានឧកាសបានសំភាសបុគ្គលិកម៉ាស្សាពីនេះពីនោះជាភាសាថៃ ជាចុងក្រោយពួកយើងត្រលប់មកកន្លែងស្នាក់វិញដោយសុវត្ថិភាព។

ព្រឹកថ្ងៃ ១៥ តុលា ២០២២ ពួកយើង Checkout ពីកន្លែងស្នាក់។ ពេលព្រឹកសិស្សប្អូនភ្លោះគាត់ទៅដើរលេងផ្សារនៅតំបន់នេះ ជាផ្សារបែប Local គាត់ទិញនំប៉័ងសាច់ឡាវ និង ទឹកសណ្តែកឱ្យពួកយើងជាអាហារពេលព្រឹក។ នៅទីនេះប្រជាជនក្រាលកន្ទេល លក់ទំនិញតាមចិញ្ចើមថ្នល់។ ខ្ញុំបានថតរូបទេសភាពនាព្រឹកព្រលឹម រួចថតវីឌីអូសម្ភាសសមាជិកគ្រប់រូបផងដែរ ទុកជាអនុស្សាវរីយ៏។ លើឡាន បន្ទាប់ពីពិភាក្សាគ្នារួច ពួកយើងសម្រេចចិត្តថាទៅលេង ណាមសៃ (Nam Xay Viewpoint)។ តាម GPS វានាំទៅផ្លូវដែលគេបិទ បន្ទោសវាមិនបានទេ កំហុសគ្រប់យ៉ាងមកពីមនុស្ស យើងក៏ធ្វើដំណើរតាមផ្លូវផ្សេងទៀត ចុងក្រោយដល់ដូចគ្នា។ មុនដល់ណាមសៃ យើងឆ្លៀតឈប់ថតរូបទេសភាពស្អាតតាមផ្លូវ។ ណាមសៃជាភ្នំមួយដែលចោតខ្លាំង ពិបាកឡើង ពេលឡើង ខ្ញុំស្ទើរក្អួតម្ដងៗ កម្ពស់ប្រហែល ៣៥០ ម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ តែវាគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់នៅពេលភ្លៀងធ្លាក់ ហើយបង្កការលំបាកខ្លាំងដល់មនុស្សចាស់ ឬ មនុស្សធាត់ តែបើយើងជំនះឧបសគ្គ ហើយឡើងដល់កំពូលបាន នោះយើងនឹងទទួលបានរង្វាន់ដ៏ធំធេង ពោលគឺទេសភាពស្រស់ស្អាត ស្អាតខ្លាំងណាស់ សំលឹងទៅទីណាក៏ពណ៌បៃតង មាន Youtuber ជាច្រើនមកកន្លែងនេះ។ ហាយឡាយសំខាន់គឺ ម៉ូតូពីរគ្រឿងលើកំពូលភ្នំ ព្រមទង់ជាតិឡាវ ភ្លេចប្រាប់ថាត្រូវទិញសំបុត្រដើម្បីឡើងភ្នំ។ ចង់ប្រាប់ថានារីៗស្លៀកសំពត់ខ្លីៗលិចលើលិចក្រោមកុំឡើងអី ព្រោះមើលពីខាងក្រោមឃើញទាំងអស់ ដោយបំណងល្អទេបាទ! ដល់កំពូលភ្នំមានមនុស្សច្រើនកុះករ ពិសេសគឺជនជាតិថៃតែម្តង ខ្ញុំខ្មែរទេបាទ តាមផ្លូវឡើងយើងបានសន្ទនាជាមួយប្រជាជនថៃជាច្រើន។ យើងថតរូប ខ្ញុំព្យាយាមសម្លឹងមើលទេសភាពជុំវិញ ដើម្បីផ្តិតទុកក្នុងខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំ និង ការចង់ចាំរបស់ខ្ញុំ។ ចុះពីភ្នំវិញប្រើពេលតិច មិនហត់ដូចកាលឡើងទេសម្រាប់ខ្ញុំ ចុះមកវិញពួកយើងទៅរកញ៉ំអាហារថ្ងៃត្រង់ នាហាងមួយតាមបណ្តោយស្ទឹង។ ស្ទឹងនេះទឹកត្រជាក់ យើងអាចជួលទូកមកចែវ ឬបណ្តែតពងតាមទឹកបាន។ ហៅអាហាររួច ពួកយើងហូបអាហារថ្ងៃត្រង់ដោយក្តីរីករាយ។ នៅវាំងវៀងមានប្លូឡាគូនទាំងអស់ចំនួន ៣ ដោយពេលវេលាមានដែនកំណត់ ពួកយើងសម្រេចចិត្តថាទៅលេងតែប្លូកាគូនទី៣ប៉ុណ្ណោះ ។តាមផ្លូវ រំលឹកដល់ស្រុកខ្មែរ ផ្លូវហុយ តែមានទេសភាពតាមបណ្តោយផ្លូវស្រស់ស្អាត ទេសចរណ៍ភាគច្រើន ជួលម៉ូតូកង់បួនជិះលេង ខណៈពួកយើងមានឡានហើយ ចាំបាច់អីអស់លុយថែមទេ។ ចុងក្រោយពួកយើងធ្វើដំណើរមកដល់គោលដៅ មានតែខ្ញុំទេដែលលេងទឹកនៅប្លូឡាគូន សមាជិកផ្សេងៗមិនចូលរួម បើមានគ្នាលេងច្រើន សប្បាយជាងនេះទ្វេរដង។ ប្លូឡាគូនទី៣នេះ ស្រដៀងស្រះហែលទឹក ហាហា ខ្ញុំលួចនោមដាក់ទឹកដែរ ហាហា សូរី អាម សូរី! ក្រោយពីប្តូរខោអាវសើម ជូតខ្លួនរួច ពួកយើងបានចាកចេញពីប្លូឡាគូន ត្រលប់មកក្រុងវៀងចន្ទន៍វិញ តាមផ្លូវល្បឿនលឿនដដែល តាមផ្លូវគឺដូចដើមស្ងាត់ៗ ពុំសូវមានរថយន្តធ្វើដំណើរទៅមកទេ។ មកដល់វៀងចន្ទន៍ពេលល្ងាច ពួកយើងទៅលេងមាត់ទន្លេមេគង្គ ម្ខាងថៃឯម្ខាងទៀតឡាវ យើងទៅមើលរូបសំណាក់ព្រះចៅអនុវង្ស (Chao Anouvong Statue) គាត់ចង្អុលទៅទឹកដីថៃ សង្ស័យក្រើនរំលឹកដល់ប្រជាជនឡាវទាំងឡាយថា នោះគឺអតីទឹកដីឡាវ។ ពួកយើងញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចជាមួយគ្នាជាលើកចុងក្រោយ នាហាងមួយតាមមាត់ទន្លេ បន្ទាប់ពីនេះយើងបានជូនសិស្សប្អូនភ្លោះទៅកន្លែងស្នាក់របស់គាត់វិញ។

ល្ងាចថ្ងៃដដែល ពួកយើងត្រូវរកសណ្ឋាស្នាក់ម្ដងទៀត ព្រោះជាយប់ចុងក្រោយនៅវៀងចន្ទន៍ប្រទេសលាវ ហើយរកបានតាមរយៈអ៊ីនធើណេត។ បន្ទាប់ពី Check-in ហើយសំរាកបន្ទិច ខ្ញុំនិងមិត្តខ្ញុំរៀននៅមហិដុន សម្រេចចិត្តថាទៅលេងតាំងឡាក់ម្ដងទៀត ដើម្បីផឹកបៀ ស្តាប់តន្ត្រី នាឱកាសចុងក្រោយ។ ទៅតែពីរនាក់ទេ សិស្សប្អូនមិនបានទៅ ដោយត្រូវនៅអានមេរៀនប្រលងអនឡាញស្អែក។ ចេញពីសណ្ឋាគារ មិនទាន់ទៅដល់គោលដៅផង ប៉ូលីសឡាវឃាត់រថយន្តយើង សួររកឯកសារ ចង្រៃអីពួកយើងអត់ដាក់តាមខ្លួន ទុកនៅសណ្ឋាគារ ខ្ញុំមានរូបដែលបានថតទុកខ្លះ ខ្ញុំបានបង្ហាញទៅគាត់ តែគាត់មិនព្រម ដូច្នេះមិត្តខ្ញុំត្រូវបើកឡានទៅយកឯកសារនៅសណ្ឋាគារវិញ ខណៈខ្ញុំចង់ដឹងរបៀបធ្វើការប៉ូលីសឡាវ ខ្ញុំក៏សូមនៅអង្គុយចាំក្បែរគាត់ដើម្បីសង្កេត លទ្ធផលគឺដូចជាខ្ញុំគិតមែន ហិហិ បន្ទិចមកមិត្តខ្ញុំត្រលប់មកវិញជាមួយឯកសារ ប៉ូលីសក៏ធ្វើស៊ីពួកយើងមិនបាន ព្រោះយើងត្រឹមត្រូវគ្រប់យ៉ាងតាមផ្លូវច្បាប់។ ពួកយើងទៅតាំងឡាក់ដោយរីករាយ តែនៅលើឡានខ្ញុំគិតបារម្ភខ្លាចថា ប៉ូលីសឡាវផ្លុំមាត់វាស់ជាតិអាល់កុល តែក្រោយពីសាកសួរបងប្អូនឡាវ គាត់ថាប៉ូលីសឡាវពុំធ្វើដូច្នោះទេ ដូច្នេះខ្ញុំនិងមិត្តខ្ញុំអាចផឹកដោយសេរី ផឹកអោយលិចថ្លើ ហិហិពួកយើងកម្មង់បៀឡាវមកញ៉ាំ ក្រុមតន្រ្តីលេងបទថៃទៀតហើយ បទឡាវល្បីៗក៏មានច្រើនមិនខ្វះ មិនព្រមលេង។ យប់បន្ទិចពួកយើងក៏ត្រលប់មកសណ្ឋាគារវិញទាំងស្រវឹងជោគជាំ បិទគូថថ្ងៃចុងក្រោយ។ ព្រឹកឡើងសិស្សប្អូនប្រលងដល់ម៉ោង ១២ កន្លះថ្ងៃត្រង់ ម្ចាស់សណ្ឋាតាមមកសួរ យើងក៏ពន្យល់គាត់តាមហ្នឹង។ បន្ទាប់មកយើង Checkout រួច យើងទៅរកអាហារថ្ងៃត្រង់នៅកន្លែងដែលធ្លាប់ទៅដើម្បីទទួលទាន តែថ្ងៃនេះថ្ងៃសំរាកអ្នកលក់សំរាកដែរ យើងក៏ទៅតាឡាតសៅទៅបាយទីនោះ បាយរួចយើងដើររកទិញរបស់ផ្ងើរអ្នកស្រុកថៃ យើងទិញតែបៀឡាវ ហាហា ខ្ញុំទិញបៀឡាវខ្មៅតែពីរដបប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំហត់នឹងវប្បធម៌ផ្ងើរទៅផ្ងើរមកណាស់។ ជាចុងក្រោយយើងស្កាត់ជួបសិស្សប្អូនភ្លោះដើម្បីលាពួកគាត់មុនទៅបាងកកវិញ។

មកដល់ព្រំដែនឡាវ-ថៃ យើងចតឡានទុក រួចពួកយើងត្រូវដើរទៅរកទូរ Smart VAT ម្ដងទៀត ដើម្បីបំពេញឯកសារបន្ថែម បញ្ហាគឺយើងមិនដឹងថាត្រូវធ្វើដូចម្តេច សំណាងល្អមានមន្ត្រីឡាវប្រចាំការម្នាក់ មកជួយពួកយើង។ បន្តរមកយើងវាយត្រាលើលិខិតឆ្លងដែនចេញពីប្រទេស ពួកយើងប្រមូលផ្តុំឯកសារទាំងអស់ដែលទាក់ទងនិងរថយន្ត បង្ហាញទៅមន្ត្រីឡាវ គាត់អនុញ្ញាតិ្តអោយយើងទៅ ចុងក្រោយបើកឡានឆ្លងស្ពានមិត្តថៃ-ឡាវ ចូលស្រុកថៃវិញ។ ជម្រាបលាប្រទេសឡាវ ថ្ងៃក្រោយខ្ញុំប្រាកដជាមកលេងម្ដងទៀត។ មកដល់ខាងថៃ ពួកយើងត្រូវបំពេញសាលាកបត្រចូលខាងថៃ កាលជិះយន្តហោះមកនៅដនមឿង គេមិនតម្រូវឱ្យបំពេញទេ តែទីនេះមិនដឹងយ៉ាងមិចឱ្យបំពេញ ខ្ញុំឆ្ងល់ដែរ ក្រោយវាយត្រាលើលិខិតឆ្លងដែនចូលថៃរួច យើងបើកឡានឆ្លងចំណុចត្រួតពិនិត្យ មន្ត្រីថៃឆែករៀបរយ ក៏ឱ្យយើងទៅ យើងលាក់បៀក្នុងកាតាប ហាហា។ ចូលដល់ទឹកដីណងខាយ ពួកយើងត្រូវធ្វើដំណើរទៅបាងកកវិញ តែមិត្តខ្ញុំដែលរៀននៅមហិដុន ចង់ស្កាត់ជួបមិត្តគាត់ដែលមានគ្រួសារនៅអ៊ុដនថានី ព្រោះខានជួបគ្នាជាយូរមកហើយ ហើយយូរៗទើបមានឱកាសបានមកលេងម្តុំនេះ។ យប់ម៉ោង ៧-៨ យប់ យើងធ្វើដំណើរទៅដល់ផ្ទះគាត់ តាមផ្លូវយើងឆ្លៀតចូល ៧-១១ទិញបៀលីអូ ឯបៀឡាវទុកផឹកនៅបាងកក ហាហា។ យើងទទួលទានអាហារពេលល្ងាចជាមួយគាត់និងក្រុមគ្រួសារ។ ដំបូងពួកយើងចង់ទៅបាងកកទាំងយប់ តែដោយឥទ្ធិពលសុរា ហើយចៃដន្យស្រវឹងស្រឺងៗគ្រប់គ្នា ក្លាចប៉ូលីសថៃចាប់ផ្លុំមាត់ សម្រេចសំរួមរករ៊ីស៊តក្បែៗដើម្បីសំរាកយប់នេះ។ មកដល់ រ៊ីស៊ត ម្ចាស់ Resort មកជល់កែវ ផឹកបៀបន្តរជាមួយពួកខ្ញុំ ព្រមជជែកលែងជាមួយពួកខ្ញុំ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកខ្ញុំក៏ស្រវឹងទៅដេក។ ព្រឹកឡើង ខ្ញុំពុំបានងូតទឹកទេ រូតរះ Checkout ចេញមក ខ្លាចមកដល់បាងកកយប់ ព្រោះត្រូវធ្វើការថ្ងៃស្អែក ។ ម៉ោង ៦-៧ ល្ងាចពួកយើងបានមកដល់បាងកកដោយសុវត្ថិភាព។ ដំណើរកម្សាន្តរយៈចម្ងាយប្រមាណ ១៣០០គីឡូម៉ែត្រ សូមបញ្ចប់ត្រឹមនេះបាទ៕

បោះតង់នៅប៉ាងវ៉ាន់ -ปางหวัน- Pangwan- ខេត្តរាជបុរី ខែមិថុនា 28, 2022

Posted by ភារម្យ in ទេសចរណ៍.
add a comment

ទៅលេងផ្សារទឹក ខ្លងឡាតម៉ាយុម (ตลาดน้ำคลองลัดมะยม) ខែមិថុនា 13, 2022

Posted by ភារម្យ in ទេសចរណ៍.
add a comment